Feeds:
Posts
Comments

Μάιος 2011

Ποιος έγραψε τη Βίβλο;

Tracie Harris © 2008
Πρωτότυπη Εικόνα στην ACA

 

Βάλτε την εικόνα στο ιστολόγιό σας:

<a href="http://onthewaytoithaca.wordpress.com/2015/03/20/atheist-eve-47/"><img src="http://onthewaytoithaca.files.wordpress.com/2015/01/atheist-eve-47.jpg" /></a>

Κείμενο Κόμικ »

Killing History:
The ISIS war on Civilization

08.03.2015 © Joseph Hoffmann

Ένα από τα βασικά στοιχεία των θρησκειών της Βίβλου είναι η εικονοκλασία -κυριολεκτικά η καταστροφή των ειδώλων. Οι αρχαίοι Εβραίοι ανέπτυξαν μια αντιπάθεια για τα αγάλματα και τις εικόνες κάποια στιγμή κατά την 1η χιλιετία π.Κ.Χ. και αφού επανήλθαν μερικές φορές στη λατρεία τους, αποφάσισαν να τα απαγορεύσουν μια και καλή, αφού ο Θεός τους ήταν “Θεός ζηλωτής, πάνω από τον οποίο δεν μπορούν να υπάρχουν άλλοι” (Έξοδος 20,4).

Αυτό ήταν περισσότερο ευχολόγιο από πλευράς τους, δεδομένου πως στις διάφορες στρατιωτικές συγκρούσεις με τους πολυθεϊστές που τους περιτριγύριζαν, οι Ισραηλίτες συχνά έχαναν από αυτούς τους άλλους θεούς.

Οι Χριστιανοί προσπάθησαν για λίγο να αγνοήσουν την πλούσια παγανιστική κληρονομιά ναών και αγαλμάτων, αλλά εν τέλει υπέκυψαν στον πειρασμό να φτιάχνουν εικόνες, να αφιερώνουν εκκλησίες σε αγίους και να παράγουν χιλιάδες εικόνες και να προωθούν τη λατρεία τους.

Αργότερα οι Χριστιανοί της Ανατολής αποφάσισαν να περιορίσουν την πρακτική, βρίσκοντάς την αρκετά όμοια με τη λατρεία των ειδώλων που καταδίκαζε ο Δεκάλογος. Και έπειτα, κατά τη Μεταρρύθμιση, οι Χριστιανοί της Δύσης έκαναν διάφορες σπασμωδικές απόπειρες να καθαρίσουν τις προτεσταντικές εκκλησίες από τα αγάλματα και τους βωμούς και να καταστρέψουν τα μοναστήρια που είχαν γίνει εργοστάσια παραγωγής τους.

Τον πρώτο καιρό η ισλαμική εικονοκλασία εκφράστηκε με την μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά, με την απόξεση μωσαϊκών, την κάλυψη τοιχογραφιών με μπογιά, τη μετατροπή καμπαναριών σε μιναρέδες και την κυριολεκτική καταστροφή χριστιανικών αγαλμάτων. Αντίστοιχα οι Καθολικοί ανέκτησαν αρκετές εκκλησίες, ειδικά στην Ισπανία, και μεθοδικά τους πρόσθεσαν νέους βωμούς και αγίους από πέτρα και μάρμαρο.

Οπότε αυτό που συμβαίνει στη Συρία και το Ιράκ με την καταστροφή των αρχαιοτήτων της Νιμρούντ έχει ιστορία. Έχει όμως και διαφορές. Ο ριζοσπαστικός μονοθεϊσμός πάντα εκφραζόταν με την καταστροφή των βωμών των θρησκευτικών αντιπάλων. Είναι ένας απτός τρόπος για να πει κανείς πως η πίστη μου είναι καλύτερη από τη δικιά σου, το δόγμα μου είναι το σωστό, βασισμένο στο βιβλίο μου και την αποκάλυψή μου -που είναι ορθά εκεί που τα δικά σου είναι λανθασμένα. Μόνο η αγάπη και η θρησκεία μπορούν να παράξουν τόσο ακραίας μορφής ομορφιά και καταστροφή.

Αλλά δεν θα πρέπει να παρασυρθεί κανείς και να πιστέψει πως απλώς επειδή η εικονοκλασία έχει ιστορία, η θρησκεία εν γένει είναι καταδικασμένη να επαναλάβει τους απρόβλεπτους κύκλους καλλιτεχνικού φόνου του παρελθόντος. Πολλοί από τους Μουσουλμάνους φίλους μου έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό με αυτά που γίνονται στη Μέση Ανατολή, όπως ο κόσμος έμεινε με το στόμα ανοιχτό, όταν ανατινάχτηκαν με δυναμίτη οι Βούδες του 6ου αιώνα στο Μπαμιγιάν του Αφγανιστάν. Αυτές οι εκφάνσεις του παράλογου έχουν κάτι το ιδιαίτερα αηδιαστικό, ειδικά επειδή αυτοί που επηρεάζονται δεν επηρεάζονται λόγω θρησκευτικής αφοσίωσης στις συγκεκριμένες εικόνες, αλλά επειδή γνωρίζουμε πως η αρχαιότητα είναι φύσει περιορισμένη και αναγνωρίζουμε ενστικτωδώς πως έχουμε ηθική υποχρέωση να διατηρήσουμε τους κοινούς θησαυρούς του ανθρώπινου παρελθόντος.

Ωστόσο ο μουσουλμανικός κόσμος κατάφερε μόνο να παράξει αδύναμους ψόγους, όπως “μη ισλαμικό” για να περιγράψει αυτό που κάνουν οι παράφρονες με σκοπό να αποκαταστήσουν την αρχική καθαρότητα και την μη ανεκτικότητα του Ισλάμ. Και όταν αναζητούμε ορθούς παραλληλισμούς, όπως έκανε ανόητα ο Μπαράκ Ομπάμα προσφάτως, μαθαίνουμε πως “δεν πάει καιρός από τότε που οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι έκαναν βίαιες πράξεις στο όνομα της θρησκείας” -μια κοινοτυπία τόσο ανόητα ανακριβής που μόνο πολιτικός θα μπορούσε να την εκστομίσει. Το ευρύτερο θέμα του Κου Ομπάμα φαίνεται να είναι πως καμία θρησκεία δεν έχει μονοπώλιο στη βία. Αλλά στον τυπικό ακροατή, η σκέψη πως ένας εκνευρισμένος Προτεστάντης ή Χασιδιστής Εβραίος σήμερα θα έκαιγε “αποστάτες” σε κλουβιά ή θα κατέστρεφε με βαριοπούλες κειμήλια του παρελθόντος φαντάζει μάλλον παρατραβηγμένη.

Τι έπαθε ο Αχμέτ; Ένας Κόσμος χωρίς Παρελθόν

Το πραγματικό modus operandi του Ισλαμικού Κράτους είναι η ριζοσπαστική πίστη στον ολοκληρωτισμό. Ενσωματώνει στον μονοθεϊσμό του την ως επί το πλείστον παρωχημένη έννοια του εβραϊκού δόγματος του εκλεκτού λαού, την χριστιανική αποστολή για ευαγγελισμό ενός μοναδικού μηνύματος σωτηρίας, σε συνδυασμό με την μονομανία με το απόλυτο του εσχατολογικού του οράματος: Δεν υπάρχει θεός πλην του Αλλάχ, κανένας προφήτης πλην του Μωάμεθ και καμία αποκάλυψη πέραν του Κορανίου. Για κάποιους Μουσουλμάνους, όπως εκείνους που εκπροσωπούνται από το Ισλαμικό Κράτος, αποτέλεσμα αυτών είναι ότι υπάρχει μόνο μία ορθή ερμηνεία της πίστης, οπότε όχι μόνο οι Χριστιανοί και οι άπιστοι πρέπει να αλλαξοπιστήσουν ή να πεθάνουν, αλλά και οι άλλοι Μουσουλμάνοι που πιστεύουν σε κάποια αιρετική εκδοχή του τακφιριστικού-σαλαφιστικού Σουνιτικού Ισλαμισμού στον οποίο ανήκουν. Ωστόσο, το να κατανοήσουμε το ιδεολογικό είδος του Ισλάμ που εκπροσωπεί το Ισλαμικό Κράτος δεν εξηγεί την επιτυχία τους, την αυξανόμενη δημοφιλία τους σε νεαρούς Μουσουλμάνους από μια πληθώρα θρησκευτικών υποβάθρων ή την σκληρότητα των μεθόδων τους.

Θεολογικά το Ισλάμ, και στην κανονική και στην ακραία μορφή του, μοιάζει με τον Χριστιανισμό μόνο επιφανειακά. Η διαίσθηση των περισσότερων Εβραίων και Χριστιανών πως το Ισλάμ είναι οντολογικά διαφορετικό από τις άλλες βιβλικές θρησκείες είναι μια αρκετά ακριβής άποψη. Το Ισλάμ δεν βρίσκεται εκεί που ήταν ο Χριστιανισμός πριν από 500 ή 1000 χρόνια. Δεν είναι μια θρησκεία στα πρόθυρα μεταρρύθμισης, διαφωτισμού και μοντερνισμού, αλλά μια θρησκεία της οποίας οι βασικές υποθέσεις φαίνεται να την οδηγούν διαρκώς πίσω στην σπηλαιώδη απαρχή της. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαρκούς υποτροπής είναι η θέαση που έχει για την ιστορία.

Ο Ιουδαϊσμός λατρεύει την ιστορία του ως μια ιστορία οδύνης, σχεδόν διαρκούς μεταξύ της Εξορίας του 6ου αι. π.Κ.Χ. και του 1945. Αλλά με τη διασπορά τους, οι Εβραίοι έμαθαν να εκτιμούν την ιστορία: η ιστορία έγινε το σπίτι τους, η Βίβλος το συναισθηματικό αρχείο της συνεισφοράς τους στον πολιτισμό. Οι Πέρσες, οι Σύριοι και για λίγο και οι Ρωμαίοι -όλοι βυθισμένοι στις εθνικές τους μυθολογίες- επέτρεψαν στους Εβραίους να έχουν τη θρησκείας τους, το ναό τους, ακόμη και την ψευδαίσθηση ότι είχαν “βασιλιάδες”, αλλά κανένας εβραϊκός πολιτισμός δεν προέκυψε από την Ιερουσαλήμ ή τον νεκρό βορρά της Παλαιστίνης. Η ιστορική μοίρα των Εβραίων εκφράζεται στην ιστορία τους ως περιπλανώμενων και τελικά ως λόγιων και ηθικών φιλοσόφων. Οι Εβραίοι ήταν στην ανθρώπινη ιστορία, όπως είπε κάποτε ο Eric Osborn για τη βιβλική παράδοση, όπως ένα ψάρι στο νερό.

Όταν στον Χριστιανισμό δόθηκε η επιλογή να αποδεχθεί ή να απορρίψει την εβραϊκή κληρονομία, την αποδέχθηκε συμβολικά, αλλά σε μια περίοδο που ο ίδιος ο Ιουδαϊσμός είχε αρχίσει να κατανοεί τις θρησκευτικές απαρχές του πιο φιλελεύθερα. Παρά την δολοφονική διάθεση κατά των Εβραίων από τους Χριστιανούς, από τις Σταυροφορίες, στην Ιερά Εξέταση, στο Ολοκαύτωμα, οι Χριστιανοί έμεναν πεισματικά προσκολλημένοι στην ιδέα ότι ήταν τιμής ένεκεν Εβραίοι, υιοθετημένοι γιοι και κόρες της διαθήκης προς τον Αβραάμ. Δηλαδή, μοιράζονταν μια κοινή ιστορία σωτηρίας και ένας από τους τρόπους με τους οποίους το έκαναν αυτό βασιζόταν στην διατήρηση της ιστορίας και την παραδοχή με τον καιρό της μεταμορφωτικής δύναμης του πολιτισμού δια μέσου της (συχνά διστακτικής) αποδοχής της μάθησης. Είναι αρκετά ακριβές να πούμε πως και ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός σήμερα είναι ηθικά κινήματα των οποίων τα δόγματα και οι πρωταγωνιστές -συμπεριλαμβανομένου και του Θεού του ίδιου- είναι συμβολικές εκφάνσεις εκείνου που ο Paul Tillich περιέγραφε ως το υπέρτατο ζήτημα. Η ύπαρξη λιτεραλιστικών μορφών Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού δεν αναιρούν αυτό το βασικό μοτίβο απομυθοποίησης και προσαρμογής.

Οι σκηνές που βλέπουμε στο Ιράκ δείχνουν μια άλλη, πιο δαιμονική πλευρά του μονοθεϊσμού: την επιθυμία να διαγραφεί η ιστορία ως μέθοδος κατάκτησης των εσχάτων. Στο Ισλάμ, το Κοράνι είναι το έσχατο βιβλίο, ο Μωάμεθ ο έσχατος προφήτης και η ορθή οδός του Ισλάμ η μοναδική οδός. Όχι ότι μια φορά κι έναν καιρό δεν πίστευαν ακλόνητα τα ίδια για τα δόγματά τους και ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός, αλλά και οι δυο αρχικοί μονοθεϊσμοί πέρασαν από μια πολιτική και κοινωνική διάψευση που καθιστούσαν αδύνατο να διατηρήσουν τα αρχικά δόγματα, στην αρχική μορφή και με την ίδια ένταση. Για παράδειγμα ο Ιουδαϊσμός ποτέ δεν είχε πίστη στην ανάσταση, ακόμα και τον καιρό του Ιησού. Ο μεσσίας του ποτέ δεν ήταν μια απόκοσμη φιγούρα, μέχρι που άρχισαν να σβήνουν οι ελπίδες για έναν εγκόσμιο σωτήρα. Με το ελάσσων μοτίβο ενός θείου υιού του Θεού και μεσσία, ο Χριστιανισμός κι αυτός ξεκίνησε με απογοήτευση -ο σωτήρας του εκτελέστηκε από τη ρωμαϊκή δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη με τη συνεργασία των Εβραίων προυχόντων. Δεν έσωσε κανέναν, αποξένωσε πολλούς και πέθανε ως ταραχοποιός και οικονομικός επαναστάτης. Η απογοήτευση εκλογικεύτηκε (με πολύ βοήθεια από δημοφιλή αποκαλυπτικά κείμενα) ως μια πεποίθηση σε μια δευτέρα παρουσία, όταν όλα θα αποκαλυφθούν -μια πεποίθηση που δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί για χιλιάδες χρόνια ανεκπλήρωτη. Εν ολίγοις τα βασικά δόγματα του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού διαψεύσθηκαν από ιστορικά αποτελέσματα, αδιανόητα το 1000 π.Κ.Χ. ή το 1000 Κ.Χ. Η ιστορία πελέκισε τον ενθουσιασμό και δίδαξε σε αυτές τις θρησκείες να ζουν σε ένα κόσμο διαρκώς απομυθοποιούμενο από την επιστήμη και ερμηενεύσιμο χωρίς την ανάγκη της θρησκείας.

Αντίθετα, ο αυτο-ορισμός του Ισλάμ στην πιο ακραία μορφή του -ότι είναι έσχατο από κάθε άποψη- δεν έχει διαψευσθεί. Αξιωματικά δεν μπορεί να διαψευσθεί. Το Ισλάμ είναι αντι-πολιτισμικά και δι-ιστορικά αληθές. Και επειδή η σαλαφιστική μορφή του Ισλάμ δεν αναγνωρίζει την αναλογία των εμπειρών των προγόνων του, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού (ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του παραλογισμού του) οι ζηλωτές του νομίζουν πως μπορούν να δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα φέρουν την Κρίση. Και θα το κάνουν αυτό με το να υποταχθούν πλήρως στην ερμηνεία της θέλησης του Αλλάχ όπως διακυρήσσεται από τον ανθρώπινο βεζύρη του, τον Abu Bakr al-Baghdadi, γνωστό και ως Χαλίφη Ιμπραήμ.

Θα το κάνουν αυτό αποκεφαλίζοντας απίστους, καίγοντας αιρετικούς, αναγκάζοντας έφηβα κορίτσια να παντρευτούν Μουσουλμάνους μαχητές. Θα το κάνουν εκτελώντας Σιίτες, καταστρέφοντας τους Ασσύριους Χριστιανούς και τις εκκλησίες και τα σπίτια τους, βασανίζοντας και σκοτώνοντας Μανδαίους και Γιαζίντι που κρατήθηκαν ζωντανοί με νύχια και με δόντια μετά από χίλια χρόνια διωγμών και αδιαφορίας. Θα το κάνουν καταστρέφοντας ανεκτίμητους θησαυρούς των αρχαίων Ακκάδιων της Εγγύος Ανατολής στο Μουσείο της Μοσούλης και ισοπεδώνοντας με μπουλντόζες τους αρχαιολογικούς χώρους της αρχαίας Νινευή και της Νιμρούντ, μαζί με το Τζαμί του Προφήτη Ιωνά στη Μοσούλη. Θα το κάνουν καταστρέφοντας χιλιάδες βιβλία και χειρόγραφα των βιβλιοθηκών της Μοσούλης. Ήδη διέλυσαν τη Χάτρα με εκρηκτικά και μπουλντόζες. Ένας τζιχαντιστής στο φιλμ δήλωνε:

Αυτά τα ερείπια πίσω μου, είναι τα είδωλα και τα αγάλματα που οι άνθρωποι του παρελθόντος λάτρευαν αντί για τον Αλλάχ. Ο προφήτης Μωάμεθ γκρέμισε τα είδωλα με τα ίδια του τα χέρια όταν πήγε στη Μέκκα. Μας έδωσε εντολή ο ίδιος ο προφήτης να γκρεμίσουμε τα είδωλα και να τα καταστρέψουμε και οι ακόλουθοι του προφήτη το έκαναν και αυτοί, όταν κατακτούσαν άλλες χώρες.

(Morgan Winsor (5 Μαρτίου 2015).
“ISIS Destroys Iraqi Archaeological Site Of Nimrud Near Mosul”. IBT.
Βρέθηκε στο Ίντερνετ στις 8 Μαρτίου 2015.)

Στην εκδοχή του Ισλαμικού Κράτου της ιστορίας του κόσμου, η προ-ισλαμική ιστορία δεν πρέπει να υπάρχει. Στον κόσμο τους κάθε ίχνος της ιστορίας που δεν επιβεβαιώνει τη στενή τους αντίληψη περί αλήθειας είναι δαιμονική: πρέπει να διαγραφεί, να καταστραφεί, να γίνει σμπαράλια, επειδή ο Θεός ο Παντοδύναμος πρέπει (με κάποιον τρόπο) να απειλείται από τεχνουργήματα 3000 ετών που κείνται εγκαταλελειμμένα και ήσυχα στην άμμο του Ιράκ. Η ιστορία στο θρησκευτικό τους σύμπαν είναι ένα είδος αυταπάτης, μια απάτη που έστειλε ο Διάβολος για να παραπλανήσει τις πρώτες φυλές και λαούς από την αληθινή πίστη. Δεν πρέπει να διατηρηθεί. Πρέπει να διαγραφεί, να απωθηθεί. Η ιστορία είναι η ενσάρκωση του Μη Ισλαμικού και η προ-ισλαμική περίοδος είναι το μεγαλύτερο μέρος της αδιανόητης περιόδου πριν ο Αλλάχ αποκαλύψει τη θέλησή του στον τελευταίο Προφήτη. Η μόνη θέση για έναν πιστό, βάσει αυτής της λογικής, είναι να θεωρήσει την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη μουσική, την επιστήμη, την ελεύθερη έρευνα και τη φιλοσοφία ως αιρετικά, ενώ οι βιασμοί, τα βασανιστήρια, οι καταστροφές, οι αποκεφαλισμοί και η βία (υποβοηθούμενα με smart phone και περιποιημένες εμφανίσεις στα ΜΜΕ) είναι η θέληση του Θεού.

Η δηλητηριώδης λογική του Χαλίφη Ιμπραήμ και των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους είναι ότι με το θάψουν τα ερείπια, το παρελθόν θα σιγήσει και θα παραμείνει νεκρό. Αλλά το εντελώς αντίθετο συμβαίνει: τα ερείπια που έμεναν σχεδόν παραμελημένα στην ιρακινή έρημο τώρα αποτελούν αντικείμενο λατρείας για εκατομμύρια ανθρώπους που ποτέ δεν τα είχαν ακούσει και τα αρχαία φαντάσματά τους ελευθερώθηκαν για να περιπλανηθούν και να στοιχειώσουν τα σύγχρονα ανάκτορα κυβερνήσεων και πολιτισμών και πάνω από όλα, τη σύγχρονη συνείδηση. Καμία θρησκεία δεν αποδεικνύει ότι αποτελεί πλήρωση της ιστορίας με το να κρύβει τα στοιχεία της ιστορίας που προηγήθηκε. Αυτό λέγεται ψέμα. Απάτη. Σε αυτά βασίζεται στο Ισλαμικό Κράτος και όταν καταντήσει να κείται ακίνητο και τελείως νεκρό μέσα στην καταστροφή που προκάλεσε, για αυτά θα το θυμούνται.

Δεκέμβριος 2008

Δίπορτη Απολογητική

Tracie Harris © 2008
Πρωτότυπη Εικόνα στην ACA

 

Βάλτε την εικόνα στο ιστολόγιό σας:

<a href="http://onthewaytoithaca.wordpress.com/2015/02/28/atheist-eve-51/"><img src="http://onthewaytoithaca.files.wordpress.com/2015/01/atheist-eve-51.jpg" /></a>

Κείμενο Κόμικ »

Cities of the Plain

Πόλεις Επίπεδες
της Katha Pollitt

 

Αφού κατέστρεψε τους κήπους της ηδονής
Τους ναούς της Τύχης και των Κατόπτρων,
τις ριγέ τέντες των μελλοντολόγων,
Αφού έβρεξε θειάφι
Στα γαλανά λουτρά, στην πολύχρωμη αγορά,
Στους δρόμους με τα βαμμένα αγόρια,
Αφού κατέστρεψε την πόλη, με όλους τους ανθρώπους της,
Μέχρι και την τελευταία αδέσποτη γάτα και παράξενη βρωμιά,
Του λείψανε. Το να τους σκοτώνει.
Τον έκαναν να θέλει να τους σκοτώσει ξανά –

 

Πόσο έξυπνα του ξέφυγαν,
Κρυμμένοι στις γωνιές γελώντας
Μόλις πέρα από τη γωνία του ματιού Του!

 

Ήταν Θεός και δεν σκόπευε να μετανιώσει.
Θα βρίσκονταν κι άλλες πόλεις, το ίδιο αχρείες.
Αλλά καμιά δεν θα ήταν σαν τα Σόδομα, καμία σαν τα Γόμορρα.
Μάλλον είναι από τότε θυμωμένος –
Θυμωμένος και μονάχος.

Το ποίημα το βρήκα στο ιστολόγιο του Δρ. Joseph Hoffmann, μου έκανε αρκετή εντύπωση και σας το μεταφέρω εδώ.

Μια ωραία και χιουμοριστική κριτική των αθεϊστικών “μαζών”, από την εμπειρία που αποκόμισε από την αντίδραση τους στο άρθρο του “Η μικρή ιδέα της Αθεΐας”. Καταναλώστε υπεύθυνα!

The Sure-fire
Atheist Rapid Response Manual

03.11.2011 © Joseph Hoffmann

Όταν έγραψα το “Η μικρή ιδέα της Αθεΐας” είπα πως οι άθεοι είναι μικροί. Αλλά (και ντρέπομαι που το ομολογώ) δεν είχα ιδέα πόσο έξυπνοι είναι.

Υπάρχει ένα είδος μυρμηγκιού στη Νέα Γουινέα που είναι τόσο μικρό που χρειάζεσαι μεγεθυντικό φακό για να δεις ότι πρόκειται για έντομα και όχι στροβιλιζόμενοι κόκκοι άμμου. Αλλά αν σου πέσει ένα ψίχουλο στο έδαφος, θα εμφανιστεί από το πουθενά μια στρατιά μυριάδων μέσα από τις χαραμάδες όπου ζουν, και θα το καταβροχθίσουν προτού προλάβεις να το σηκώσεις και να το φας. Είναι πραγματικά θαυμαστά πλάσματα. Νομίζω τα λένε “σιμπογιέκι”. Δεν είμαι σίγουρος αν η λέξη έχει και ενικό αριθμό και δεν χρειάζεται, αφού δεν είναι ποτέ μόνα τους. Ούτε κι εκείνα πιστεύουν στο Θεό. Υποθέτω πως έχουν μικρή μνήμη επειδή δεν φαίνεται να τα πειράζει να τρώνε το ίδιο είδος ψίχουλων κάθε μέρα.

Όταν οι άθεοι κουράστηκαν με τις “ατέλειωτες κατηγόριες μου κατά της αθεΐας” πέρυσι έπεσαν ως σμήνος σε μένα, τον Jacques Berlinerblau και τον Michael Ruse ταυτόχρονα. Είπαμε, σε διάφορους τόνους, πως ήταν πολύ σκληροί, πως διώχνανε τον κόσμο με την άγαρμπη συμπεριφορά τους (συναθέων συμπεριλαμβανομένων) και πως έπρεπε να αρχίσουν να συμπεριφέρονται ως ενήλικες, με πραγματικά επιχειρήματα… και σταθερή εργασία.

Το αθεϊστικό σμάρι μπορεί και να καταβρόχθισε τους άλλους δύο γιατί έχω καιρό να μάθω νέα τους.

Συνέχεια »

Ναι, συνέβη κι αυτό.

Να πω την αλήθεια, πάντα είχα μια διεστραμμένη περιέργεια να επισκεφθώ το μνήμα του Παΐσιου, αλλά δεδομένου πως δεν έχω αμάξι και δεν υπήρχε περίπτωση να φάω καμιά ώρα με το λεωφορείο, δεν με έφερε ποτέ ο δρόμος από εκεί… μέχρι τις προάλλες που απλά έτυχε να πάω επειδή ήμουν στο αμάξι με φίλους που αποφάσισαν να κάνουν μια παράκαμψη ενώ πηγαίναμε Μουδανιά.

Το μοναστήρι του Ιωάννη του Θεολόγου είναι λίγο πριν τη Σουρωτή, περίπου 45 λεπτά από το κέντρο της Θεσσαλονίκης (χωρίς κίνηση), περίπου 30 χιλιόμετρα, πάνω από το αεροδρόμιο, κανένα δεκάλεπτο από το δρόμο για τα Μουδανιά. Πηγαίνει και λεωφορείο (το 87, που ξεκινάει από το ΙΚΕΑ), αλλά θέλει καμιά ώρα τουλάχιστον και το λεωφορείο σε αφήνει στον κεντρικό, οπότε έχει και κανένα χιλιόμετρο περπάτημα σε ανηφόρα. Δεν θα δυσκολευτείτε να το βρείτε καθώς ο δρόμος είναι τίγκα στις πινακίδες.

Να πω την αλήθεια, όμως, δεν πολυαξίζει τον κόπο, αν δεν είσαι Χριστιανός και δεν ενδιαφέρεσαι να προσκυνήσεις. This is no Meteora… Ενδιαφέρον υπάρχει κυρίως κοινωνιολογικά, θα έλεγα.

Συνέχεια »

Pragmatism as a Dead End
for New Atheism

14.04.2014 © Benjamin Cain

Σε έναν πολιτισμικό πόλεμο, συχνά οι ιδέες υπεραπλουστεύονται για λαϊκή κατανάλωση. Στην Εποχή του Τουίτερ ειδικά, ο στόχος δεν είναι να υπάρξει κατανόηση από μια ουδέτερη, φιλοσοφική σκοπιά, το οποίο απαιτεί έρευνα και ενασχόληση με επιχειρήματα. Αντίθετα είναι ένας αγώνας να αποδοθεί μια ιδέα με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις, ώστε να μπορεί να χωρέσει σε ένα φέιγ-βολάν. Ο χρόνος είναι χρήμα και στο μυαλό του πολύ κόσμου η επιστήμη και η ελεύθερη αγορά έχουν αντικαταστήσει τη φιλοσοφία, οπότε θεωρεί πως οι ιδέες πρέπει να πωλούνται ως σλόγκαν και διαφημίσεις και όχι να ερμηνεύονται ή να στηρίζονται με λογική διάλογο. Οπότε στη σύγκρουση μεταξύ Νέας Αθεΐας και θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ακόμα και άθεοι που υποτίθεται πως είναι πιο λογικοί καταλήγουν να χρησιμοποιούν το σλόγκαν που έχει γίνει σχεδόν μιμίδιο πλέον, δηλαδή ότι “Η Επιστήμη κερδίζει επειδή δουλεύει”. Οι Άθεοι απλά ακολουθούν το νικητή, που εν γένει είναι η επιστήμη και η λογική, ενώ οι θεϊστές είναι κολλημένοι στο παρελθόν. Αυτή είναι η συνήθης σύγχρονη οπτική της προόδου, η οποία, όπως το θέτει ο John Gray, επαναχρησιμοποιεί την χριστιανική τελεολογική ερμηνεία της ιστορίας. Πολλοί άθεοι θα ήθελαν πραγματικά να μιλήσουν για τις πλάνες της επιστήμης ή για τις αποδείξεις για τη φυσιοκρατική κοσμοθεωρία, αλλά η νέα μέινστρημ δημοφιλία της αθεΐας, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, έφερε ορισμένους ηγέτες του κινήματος στο προσκήνιο, όπου είναι αναγκασμένοι να ικανοποιήσουν τις χαμηλές προσδοκίες των ΜΜΕ. Επιπλέον αυτοί οι ηγετικοί άθεοι, συμπεριλαμβανομένων των Jerry Coyne και Richard Dawkins, υποπίπτουν σε διθυραμβική ρητορική, λες και η διαμάχη βασίζεται στο ερώτημα ποια πλευρά έχει την περισσότερη αυτοπεποίθηση, λες και επρόκειτο για μάχη ισχυρογνωμοσύνης και όχι ιδεών.

Συνέχεια »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 315 other followers