Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘new age’


Και φτάνουμε στην τελευταία ενότητα του Φιλιππίδη για τους Κέλτες. Για αυτούς δεν έχει να μας πει και πάρα πολλά πέρα από ένα λιτό…

Και σ’ αυτούς η γέννηση Θεού προσδοκόταν απ’ την παρθένα θεά Ίσιδα, την οποία αυτοί λάτρευαν στα άδυτα των θυσιαστηρίων τους κατά την εποχή της συγκρητιστικής ανάμιξης των θεών.

Ούτε καν παραπομπή δεν έχουν διατηρήσει οι επιμελητές για αυτή την τρομερή δήλωση, οπότε θα πρέπει να στραφούμε αλλού για να την ελέγξουμε.

Δυστυχώς ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν πέρα από νεοπαγανιστικές πηγές, οι οποίες δεν μπορούν να θεωρηθούν και οι πλέον αξιόπιστες. Είναι γεγονός ότι η λατρεία της Ίσιδας είχε φτάσει μέχρι τις βρετανικές νήσους την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά κατά πόσον η Ίσιδα θεωρούνταν ότι θα γεννήσει μελλοντικά το Θεό δεν μπορώ να το ελέγξω.

Οι Κέλτες νεοπαγανιστές φαίνεται να προσπαθούν να συνδέσουν την Ίσιδα με την κέλτικη θεότητα Μόριγκαν, θεά του πολέμου, της διχόνοιας και της κυριότητας (αλλά και της νύχτας, της προφητείας και του πνευματισμού, στους New Age κύκλους).


πηγή: EPONA.net
(κλικ για μεγέθυνση)

Επίσης ενδέχεται σε χαμένη τοιχογραφία της Πομπηίας να απεικονίζεται η Ίσιδα μαζί με την Επόνα, θεότητα της γονιμότητας και των ζώων. Η σχέση της Ίσιδας ως θεότητας της νεκρανάστασης με την Επόνα, ως θεότητα της φύσης, δεν φαντάζει ιδιαίτερα παράδοξη.

Ελλείψει πηγής και αδυναμίας επιβεβαίωσης, θα πρέπει να κατατάξω αυτό τον ισχυρισμό στους εντελώς αστήρικτους.

Read Full Post »

If You Demand Magic,
Magic Won’t Help

22.03.2008 © Eliezer Yudkowsky
Άρθρο της σειράς: “Χαρά με το απλά πραγματικό”
« Προηγούμενο | Επόμενο »

 

Οι περισσότερες μάγισσες δεν πιστεύουν στους θεούς. Φυσικά, γνωρίζουν πως οι θεοί υπάρχουν. Ενίοτε έχουν και επαφές μαζί τους. Αλλά δεν πιστεύουν σ’αυτούς. Θα ήταν σα να πιστεύεις στον ταχυδρόμο.

Terry Pratchett, Witches Abroad

Μια φορά κι έναν καιρό, συλλογιζόμουνα τη φιλοσοφία των ιστοριών φαντασίας.

Και πριν αρχίσει να με ψέγει κανείς για την “αδυναμία μου να εκτιμήσω τη φαντασία” επιτρέψτε μου να πω πως μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο με φαντασία, απλή και επιστημονική. Διαβάζω ιστορίες φαντασίας από τα πέντε μου και μια στο τόσο προσπαθώ και να γράψω ιστορίες φαντασίας. Και δεν είμαι από εκείνους που προσπαθούν να γράψουν ιστορίες ενός είδους χωρίς να έχουν αναλογιστεί τη φιλοσοφία του είδους. Από πού νομίζετε πως προέρχονται οι ιδέες για ιστορίες;

Εν πάσι περιπτώσει…

Συλλογιζόμουνα, που λέτε, τη φιλοσοφία των ιστοριών φαντασίας και συνειδητοποίησα πως αν υπήρχαν πράγματι δράκοι στον κόσμο μας -αν μπορούσες να πας στο ζωολογικό κήπο ή ακόμα και σε ένα μακρινό βουνό, και να δεις από κοντά ένα δράκο που ξεφυσάει φωτιές -ενώ κανείς δεν είχε δει ποτέ μια ζέβρα- τότε οι ιστορίες φαντασίας μας θα περιείχαν πολλές ζέβρες, ενώ οι δράκοι θα ήταν αδιάφοροι.

Αυτό θα πει να στριμώχνεις τον εαυτό σου στη γωνία. Το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο από την άλλη μεριά της μη πραγματικότητας.

Συνέχεια »

Read Full Post »