Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Leo Strauss’

Enlightenment and Suicide
26.11.2013 © Benjamin Cain

Υπάρχει άραγε άτομο πεσιμιστικό, μηδενιστικό ή εν γένει μελαγχολικό που να μην είναι και υποκριτής; Η ερώτηση αυτή βρίσκεται στη ρίζα της συμβατικής κριτικής που καταφέρεται σε όποιον προσυπογράφει κάποια σκοτεινή κοσμοθεώρηση. Η φυσική υποψία είναι ότι το να πιστεύεις ότι η ζωή είναι άθλια και άνευ ελπίδας θα σε έκανε να αυτοκτονήσεις, οπότε αν το άτομο επιλέγει να συνεχίσει να ζει, τότε οι φιλοσοφικές του πεποιθήσεις είναι υποκριτικές. Η φιλοσοφία που αναπτύσσω σε αυτό το ιστολόγιο, που αντλεί στοιχεία από τον υπαρξισμό και τον συμπαντισμό, μεταξύ άλλων, είναι αρκετά σκοτεινή και εικονοκλαστική, οπότε μήπως αυτό υπονοεί πως δεν αξίζει να μένουμε ζωντανοί; Για να προϊδεάσω, η απάντηση είναι “όχι”.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Όπως ανέφερα και στο επετειακό άρθρο για τα γενέθλια του ιστολογίου, αυτό το έτος θα ξεκινήσω να μεταφράζω και κάποια άρθρα του Δρ. Joseph Hoffmann, πολυμαθούς καθηγητή θεολογίας, ιστορίας και γλωσσολογίας που έχει διδάξει σε πανεπιστήμια σε όλη την υφήλιο (επί του τρέχοντος διδάσκει στο Σουδάν).

Ο Δρ. Hoffmann είναι αυτό που ο ίδιος θα έλεγε “κλασσικός ουμανιστής”, και συνεργάστηκε επί μακρόν με τον Paul Kurtz από την αντιπροεδρία του “Center for Inquiry”, ενώ υπήρξε και συνάδελφος του Βρετανού φιλοσόφου Anthony Flew. Όλες αυτές οι ιδιότητες χρωματίζουν το λόγο του, αλλά δεν παραμένει εκεί και καταγράφει καυστικότατες κριτικές του “νέου” αθεϊστικού κινήματος και του κινήματος των Μυθικιστών (φρούτο που εμφανίστηκε πρόσφατα και στην Ελλάδα).

Στο πρώτο άρθρο του που θα σας παρουσιάσω, ο Joe μεταφέρει το παράπονό του (αρκετά φαρμακερά δωσμένο) για την κατεύθυνση που πήρε η αθεΐα την τελευταία δεκαετία στις ΗΠΑ και κατ’επέκταση σε όλες τις αθεϊστικές κοινότητες που επηρεάζονται από το αγγλοσαξονικό αθεϊστικό κίνημα.


 

Atheism’s Little Idea
26.11.2011 © Joseph Hoffmann

Lieber Gott: Bitte kommen Sie wieder. Wir sind sehr traurig. Ihre Gottheit steht außer Zweifel. Ihr, Faust.*

Πραγματικά σας ζητάω συγγνώμη. Φαίνεται πως αυτές τις μέρες ό,τι γράφω είναι αντι-αθεϊστικό. Και ποιος μπορεί να κατηγορήσει τα άπιστα αδέρφια μου όταν θεωρούν πως μάχομαι με την άλλη πλευρά. Ίσως θα έπρεπε, αφού ο σύγχρονος αθεϊσμός δεν είναι ακριβώς άξιος υπεράσπισης.

Για να είμαι ωμά ειλικρινής, δεν μπορώ να φανταστώ μια περίοδο της ιστορίας της απιστίας κατά την οποία η αθεΐα υπήρξε πιο αδέξια, γκρινιάρικη, αδαής και απωθητική.

Πού οφείλεται αυτό; Στο ότι οι προωθητές του περιγράφονται και αυτοί με αυτά τα επίθετα ή επειδή οι οπαδοί της είναι απλά οπαδοί και αγοράζουν προϊόντα για την ενίσχυση του σκοπού: μπλουζάκια, κούπες, εύκολες ατάκες, διαγωνισμούς βλασφημίας και καμπάνιες πινακίδων; (Ο λόγος των εορτών είναι η αξονική κλίση: Ρε, Jethro, ακόμα γελάω). Εννοώ, ποιοί είμαστε όταν δεν υπάρχει κάποιος που προσβάλεται από αυτό που είμαστε; Ποια η αξία της βλασφημίας, αν κανείς δεν νοιάζεται πια, για όνομα του Θεού. Πώς θα κάνουμε “come out” όταν δεν υπάρχει κανείς έξω από τη ντουλάπα για να του φωνάξουμε “Έκπληξη!”; Και παρεμπιπτόντως, εκκλησιαζόμενοι μαλάκες: είμαστε θύματα.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Benjamin Cain περί της “κατηραμένης” φύσης της λογικής ντουμπλάρει και ως άρθρο της σειράς “Ανίερες Αγελάδες” καθώς επιτίθεται ευθέως στην άποψη του Richard Dawkins περί του επιστημονικού δέους ως υποκατάστατο της θρησκευτικής έκστασης. Αξίζει να το διαβάσετε προσεκτικά, παρόλο που οι απόψεις μπορεί να σας ξενίζουν. Όταν είπα ότι είχα σκοπό να ερευνήσω περισσότερο τις μηδενιστικές εκφάνσεις της αθεΐας, το εννοούσα.

 

The Curse of Reason
07.12.2011 © Benjamin Cain

Η λογική είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι ικανότητές μας να πλάθουμε μοντέλα της πραγματικότητας στο μυαλό μας, να απομονωνόμαστε από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και να πειραματιζόμαστε με νοητικές απεικονίσεις, να εφαρμόζουμε θεωρητικές κατηγορίες με τη γλώσσα και να σκεφτόμαστε λογικά ή ολιστικά και έτσι να ανακαλύπτουμε πώς λειτουργεί το περιβάλλον μας είναι ως επί το πλείστον οι λόγοι για τους οποίους ευημερούν οι άνθρωποι. Λόγω των γνωστικών μας δυνάμεων έχουν γίνει κυρίαρχοι του μεγαλύτερου τμήματος του κόσμο· πράγματι, το θαυμαστό με τη λογική είναι η σχεδόν θεϊκή δύναμη που βάζει στα πέλματα ενός ζώου. Αλλά η γνώση μπορεί να είναι ευλογία ή και κατάρα, ανάλογα με τι υπάρχει για να μάθει κανείς. Απ’ό,τι φαίνεται, μάθαμε πως οι αφελείς, ανθρωποκεντρικές προτιμήσεις μας είναι ως επί το πλείστον λανθασμένες. Το σύμπαν δεν νοιάζεται για μας· δεν είμαστε καν στο κέντρο του· τα ιδανικά μας είναι αδιάφορα στα κοσμικά τεκταινόμενα· δεν είμαστε αθάνατοι, ούτε τόσο νοήμονες, ελεύθεροι ή και λογικοί όσο νομίζουμε όταν συγκρίνουμε παιδιάστικα τους εαυτούς μας με μια θεία πηγή όλου του σύμπαντος. Η λογική μας κάνει σαν θεούς, αλλά μόνο όταν συγκρινόμαστε με τα άλογα ζώα που πλανώνται δίπλα μας· εξακολουθούμε να είμαστε ζώα, δεδομένης της δυνατότητάς εξέλιξης νοημόνων ειδών επί εκατομμύρια χρόνια.

Συνέχεια »

Read Full Post »