Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Christopher Hitchens’

Καλή χρονιά στους αναγνώστες μου, έστω και καθυστερημένα. Το τέλος του 2016 και οι αρχές του 2017 με βρήκαν τόσο απασχολημένο, που χάλασα τις καλές μου συνήθειες όσον αφορά το μπλογκ μου και το παραμέλησα αρκετά (δυστυχώς, το να στήσεις νέα καριέρα από την αρχή δεν είναι καθόλου εύκολο). Αλλά οι εξελίξεις τον τελευταίο καιρό με αναγκάζουν να ασχοληθώ με ένα θέμα που θα περίμενε κανείς πως εν έτει 2017 δεν θα έπρεπε καν να τίθεται υπό συζήτηση. Αλλά να που ξανά και ξανά, την τελευταία δεκαετία, το κεκτημένο της ελευθερίας του λόγου, ίσως από τους βασικότερους πυλώνες στις δυτικές κοινωνίες τελεί υπό αμφισβήτηση. Δεν συμπεριλαμβάνω και την Ελλάδα γιατί σε μια χώρα με νόμους κατά βλασφημίας και Παστίτσιο, είναι ελευθερία του λόγου δεν είναι δεδομένη ακριβώς.

Όποιος παρακολουθεί τα διεθνή τεκταινόμενα θα έχει σίγουρα παρατηρήσει μια αυξανόμενη διάθεση φίμωσης του ιδεολογικού αντιπάλου. Η Δεξιά και ιδίως οι Ακροδεξιοί και οι θρησκευόμενοι Φονταμενταλιστές πάντα είχαν μια διάθεση λογοκρισίας, αλλά φαίνεται πως το κακό χούι αυτό έχει περάσει και στην Αριστερά, σε σημείο που ο αυταρχισμός από μεριάς της έφερε στο προσκήνιο τον όρο “Regressive Left” (=Οπισθοδρομική Αριστερά).

Συνέχεια »

Read Full Post »

Από τον Bengie του Friendly Atheist

Read Full Post »

Untangling Scientific
and Philosophical Atheism

22.03.2012 © Benjamin Cain

Η Νέα Αθεΐα ταλανίζεται από ένα σχίσμα που σπάνια τίθεται επί τάπητος, αυτό μεταξύ επιστημονικών και φιλοσοφικών αθέων, το οποίο και αποκαλύπτει κάποιες εντυπωσιακές σχέσεις μεταξύ της επιστημονιστικής αθεΐας, του σωκρατικού φιλοσοφικού σκεπτικισμού και του θεϊσμού. Συγκεκριμένα το κάθε ένα πρέπει να γίνει κατανοητό ως απάντηση στην μυστικιστική αντίληψη πως η πραγματικότητα πίσω από τον προφανή φυσικό κόσμο είναι κάθε άλλο παρά ιδανική για μας. Οι Δυτικοί Φιλόσοφοι και οι Ανατολίτες Μύστες παλεύουν με αυτή τη σκληρή αλήθεια και τις επιπλοκές της, θυσιάζοντας την ευτυχία τους στην πορεία. Οι επιστημονιστές άθεοι παριστάνουν πως απορρίπτουν όλες τις θρησκείες, μειώνοντας παράλληλα την φιλοσοφική αθεΐα για να δημιουργήσουν μια επιστημονικο-κεντρική σέκτα. Ο Επιστημονισμός και η κυριολεκτικός, εξωτεριστικός Θεϊσμός αντιπροσωπεύουν και οι δύο τη φυγή από τις τραγικές επιπτώσεις του μυστικισμού και αυτή είναι η κύρια αδυναμία και των δύο, σύμφωνα με τον φιλοσοφικό άθεο που, ασυγκίνητος από τις πραγματιστικές κοινωνικές συμβάσεις, μοιράζεται με τον Ανατολίτη μύστη το φορτίο των δεινών της αντιπαράθεσης με την φριχτή αλήθεια της υπαρξιακής μας κατάστασης. Στο κείμενο που ακολουθεί εξερευνώ αυτές τις ιδέες με στόχο τον τονισμό των διαφορών μεταξύ της επιστημονικής και της φιλοσοφικής αθεΐας.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Σημείωση: Ο συγγραφέας στο κείμενο χρησιμοποιεί τους όρους “liberal” και “libertarian”, αλλά με την έννοια που έχουν λάβει οι λέξεις στις ΗΠΑ σήμερα. Στα ελληνικά τις αποδίδω με τον όρο “φιλελεύθερος” και “νεοφιλελεύθερος/ελευθεριακός” αντίστοιχα. Ο συγγραφέας αναλύει η διάκριση αυτή στο άρθρο του “Untangling Liberalism and Libertarianism”.

 

Happiness is Unbecoming
31.08.2011 © Benjamin Cain

Πολλοί άνθρωποι λένε πως είναι μπερδεμένοι ως προς το νόημα της ζωής· αν υπάρχει ένας άριστος τρόπος να ζεις τη ζωή σου. Το ερώτημα είναι φιλοσοφικό και δεδομένου πως η φιλοσοφία έχει τόσο λίγο πρεστίζ στον πολιτισμό μας, πολλοί υποπτεύονται πως το ερώτημα έχει μείνει μετέωρο. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν διπλό λάθος, αφού η συμπεριφορά τους, αν όχι τα λόγια τους, μας δείχνουν πως συνήθως όχι μόνο αποδέχονται το ερώτημα, αλλά και την απάντηση του ηδονισμού. Ο καλύτερος τρόπος ζωής θεωρείται εκείνος που είναι γεμάτος με την περισσότερη ευτυχία, ήτοι ικανοποίηση και ευχαρίστηση.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Σαν σήμερα, 15 Δεκεμβρίου, πριν από ένα χρόνο πέθανε από καρκίνο του οισοφάγου ο Christopher Hitchens. Θα μπορούσα να πω πολλά για τον Χριστόφορο (τι ειρωνικό φαντάζει το όνομα) αλλά θα ήταν άσκοπο· ούτως ή άλλως δεν είμαι και οπαδός του, αν και είχε πολλούς. Θα αφήσω τα ευχολόγια σ’εκείνους).

Όποιος θέλει μπορεί να τον ακούσει ανά πάσα στιγμή στο YouTube. Μερικές φορές τα βίντεό του πετιούνται τόσο φυσικά στα αποτελέσματα των αναζητήσεων που θέλει κόπο να θυμηθείς ότι έχει πεθάνει.

Ενώ πέθαινε, ο Χριστόφορος φρόντισε να καταγράψει τις εμπειρίες του και τις σκέψεις του σε ένα βιβλίο με τίτλο “Θνητότητα”, ενώ ετοιμαζόταν για το μοιραίο, ενώ έχανε τη φωνή του από τον καρκίνο, ενώ ένιωθε χάλια από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες, ενώ σκεφτόταν το επέκεινα και το τι θα έλεγε ο κόσμος αφού πέθαινε. Άκουγε ήδη τι έλεγε ο κόσμος ενώ πέθαινε: άλλοι να του εύχονται περαστικά, άλλοι να προσεύχονται για την υγεία του και για να δει το φως και άλλοι να γελάνε χαιρέκακα που ο “μεγάλος” Χίτσενς χτυπήθηκε στο όργανο με το οποίο βλασφημούσε τόσα χρόνια).

Στον επίλογο του βιβλίου του η γυναίκα του, Κάρολ Μπλου, μας γράφει με συγκινητικό τρόπο ότι στην πράξη ο Χιτς μπορεί να πέθανε, αλλά μας άφησε πίσω το καλύτερο κομμάτι του εαυτού του: τις σκέψεις του.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Σήμερα το πρωί πληροφορήθηκα πως ο γνωστός και μη εξαιρετέος Christopher Hitchens, που προσπαθούσε να νικήσει σε μια μάχη ενάντια στο ίδιο του το σώμα τον τελευταίο χρόνο, πέθανε χθες το βράδυ από καρκίνο του οισοφάγου σε ηλικία 62 ετών.

Να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν τον παρακολουθούσα ιδιαίτερα. Δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο του και απλά είχα δει μερικά κλιπάκια από συζητήσεις του και το ντοκυμαντέρ του για τη Μητέρα Τερέζα. Το μπρουτάλ/στοϊκό του δεν με έλκυε ιδιαίτερα, αν και ομολογουμένως ήταν αποτελεσματικό. Στεναχωρήθηκα όταν έμαθα ότι αρρώστησε, βέβαια. Τον έφαγαν τα άτιμα τα τσιγάρα (πάντα με ένα στο χέρι ήτανε). Ο ίδιος όμως δεν μετάνοιωσε ποτέ τον μποέμικο τρόπο ζωής του, ακόμα και όταν αρρώστησε, καθώς θεωρούσε πως δυνάμωνε την εμπειρία του κατά το συγγράφειν.

Του αναγνωρίζω πάντως ότι μέσα στην ατυχία του να αρρωστήσει πάνω που απολάμβανε το μεγαλύτερο κοινό στην καριέρα του, φρόντισε να το αξιοποιήσει και να μιλήσει ανοιχτά για το θάνατο και την ανυπαρξία (ειδικά σε μια χώρα όπως οι ΗΠΑ που είναι σχεδόν θέμα-ταμπού) αλλά όχι από την ασφάλεια μια υγιούς ζωής. Ο Hitch φαινόταν άνθρωπος που τον ενδιέφερε η εμφάνισή του (αν και αρεσκόταν στο να τσαλακώνει επιτηδευμένα το ίματζ του) και σίγουρα το να μιλάς για το θάνατο ενώ βλέπεις τον εαυτό σου να καταρρέει και ενώ προσπαθείς να αντέξεις χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες δεν πρέπει να είναι καθόλου εύκολο. Του βγάζω το καπέλο. Ο θάνατος του πήγαινε πολύ.

Ο Χριστόφορος (ειρωνεία, ε;) δεν υπάρχει πια, αλλά άφησε πίσω του ένα συγγραφικό έργο περίπου 30 ετών, σε βιβλία και άρθρα. Διαβάστε αν θέλετε το τελευταίο του άρθρο στο Vanity Fair σχετικά με το “ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό”. Είναι τα τελευταία λόγια που έγραψε μετά από μια παυσίπονη ένεση.

Με ελκύει η γερμανική ετυμολογία της αγγλικής λέξης “stark” και τη χρήση της από τον Νίτσε στο συγκριτικό βαθμό “stärker” που θα πει “δυνατότερος”. Στα Γίντις το να πεις κάποιον “shtarker” σημαίνει ότι είναι μαχητικός, ένας σκληρός άντρας, κάποιος που δουλεύει σκληρά. Μέχρι στιγμής έχω αποφασίσει να υπομείνω ότι μου φέρει η ασθένειά μου και να μείνω μαχητικός ενώ ζυγιάζω την αναπόφευκτη παρακμή μου. Επαναλαμβάνω πως αυτό είναι το ίδιο που αναγκάζεται να κάνει κι ένα υγιές άτομο, απλά σε αργή κίνηση. Είναι η κοινή μας μοίρα. Εν πάσι περιπτώσει, μπορούμε να βάλουμε στην άκρη απλοϊκές “γενικές αρχές” που δεν είναι άξιες της θέσης που κατέχουν.

Η μνήμη του Χριστόφορου τώρα είναι φρέσκια. Προσωπικά εύχομαι άμα σε μερικές δεκαετίες από τώρα ξαναδώ την πρώτη μποέμικια φωτογραφία με το τσιγαράκι, το τσουλούφι και την ανασηκωμένη καμπαρντίνα που είναι σα να λέει “πίσω και σ’έφαγα”, να έχω το ίδιο μειδίαμα στα χείλη που έχω και τώρα.

Read Full Post »