Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Benjamin Cain’

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που σχετίζεται με τα ζητήματα γύρω από την ίδρυση της “Αθεΐας+” και της παρακμής της, ενώ παρόμοια κριτική είχε αναπτύξει πριν από τρία χρόνια ο Luke Muehlhauser σε άρθρο του περί αθεϊστικού φυλετισμού (χρωματισμένο πάντα με την κοσμοθεωρία του Ben).

Clash of the Atheists
10.06.2013 © Benjamin Cain

Η λέξη “αθεΐα” ήταν αρχικά σαν το “βάρβαρος”, το ισπανικό “γκρίνγκο” ή το ιαπωνικό “γκαϊτζίν” ή άλλες παρόμοιες ταμπέλες για τους ξένους. Η “αθεΐα” οριζόταν αρνητικά από ορισμένα θρήσκα άτομα για να ορίσουν άτομα που δεν ανήκαν στην ίδια θρησκεία. Οπότε οι πρώιμοι Χριστιανοί αποκαλούνταν άθεοι από τους Ρωμαίους και έπειτα οι Χριστιανοί αποκάλεσαν άπιστους τους παγανιστές. Όπως έχει πει ο γνωστός Νέος Άθεος Richard Dawkins, η “αθεΐα” είναι ένας παράδοξος όρος αφού δεν υπάρχουν και πολλές άλλες λέξεις σε κυκλοφορία για να δηλώσουν την μη υπαγωγή σε μια ομάδα, όπως “αξωτικιστές”, δηλαδή άτομα που δεν πιστεύουν στα ξωτικά, ή “αφιλελεύθεροι”, δηλαδή άτομα που δεν είναι φιλελεύθερα. Προφανώς επειδή η “αθεΐα” ήταν αρχικά μια υποτιμητική ταμπέλα που σήμαινε μια ασύμμετρη αντίθεση σε έναν συγκεκριμένο ισχυρό θεσμό που υπήρχε σε όλες τις κοινωνίες. Δεν υπάρχει σοβαρός θεσμός που να θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη των ξωτικών και, παρόλο που υπάρχουν αντίπαλοι του φιλελευθερισμού, όπως οι συντηρητικοί, η αντίθεσή τους δεν είναι ασύμμετρη, μιας και ο συντηρητισμός είναι εξίσου ισχυρή ιδεολογία. Μετά τις σύγχρονες επαναστάσεις στην Ευρώπη όμως, οι αντίπαλοι της θρησκείας εν γένει κατέκτησαν πολιτισμική καταξίωση και η “αθεΐα” έχασε τους αρνητικούς συνειρμούς που έφερε μαζί της. Μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις τον τελευταίο αιώνα, όπως κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, όταν οι Αμερικανοί αναφέρονταν στους κομμουνιστές ως “άθεους”, θεωρήθηκε πως η έλλειψη πίστης σε κάποια θεότητα ήταν αυτόματα κακή. Ο συνήθης ορισμός είναι ουδέτερος ως προς τις αξίες και ενώ ένας ξένος στην Ιαπωνία δεν θα αποκαλούσε τον εαυτό του περήφανα γκαϊτζίν, οι άθεοι έχουν υιοθετήσει και οικειοποιήσει την υποτιμητική τους ταμπέλα. Αλλά η σύγχυση παραμένει επειδή η “αθεΐα” δεν ταυτίζεται με κάτι που το άτομο όντως πιστεύει· η ταμπέλα σημαίνει απλά την έλλειψη πίστης σε θεούς ή στο υπερφυσικό.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Enlightenment and Suicide
26.11.2013 © Benjamin Cain

Υπάρχει άραγε άτομο πεσιμιστικό, μηδενιστικό ή εν γένει μελαγχολικό που να μην είναι και υποκριτής; Η ερώτηση αυτή βρίσκεται στη ρίζα της συμβατικής κριτικής που καταφέρεται σε όποιον προσυπογράφει κάποια σκοτεινή κοσμοθεώρηση. Η φυσική υποψία είναι ότι το να πιστεύεις ότι η ζωή είναι άθλια και άνευ ελπίδας θα σε έκανε να αυτοκτονήσεις, οπότε αν το άτομο επιλέγει να συνεχίσει να ζει, τότε οι φιλοσοφικές του πεποιθήσεις είναι υποκριτικές. Η φιλοσοφία που αναπτύσσω σε αυτό το ιστολόγιο, που αντλεί στοιχεία από τον υπαρξισμό και τον συμπαντισμό, μεταξύ άλλων, είναι αρκετά σκοτεινή και εικονοκλαστική, οπότε μήπως αυτό υπονοεί πως δεν αξίζει να μένουμε ζωντανοί; Για να προϊδεάσω, η απάντηση είναι “όχι”.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Political Correctness:
Spellbinding the Masses

24.09.2011 © Benjamin Cain

Στον Επιστημονισμό, έγραψα πως η σύγχρονη επιστημοκεντρική κοσμοθεώρηση είναι θρησκευτική αντί για αυστηρά κοσμική. Αυτή η θρησκεία, την οποία αποκαλώ επιστημονισμό, δεν είναι απλά ακαδημαϊκός θετικισμός ή συμπεριφορισμός, αλλά η δημοφιλής λατρεία της τεχνοεπιστημονικής δύναμης και των θείων δημιουργικών δυνάμεων που αποκαλύπτονται ή εκθειάζονται από τη δύναμη αυτή, όπως η φυσική επιλογή στην ελάχιστα ρυθμιζόμενη (σχεδόν απολίτιστη) αγορά. Η Μητέρα Φύση, ανελέητη, βασιλεύει τόσο στις καπιταλιστικές οάσεις, όσο και στις παραδείσιες ζούγκλες, και παρεμβαίνει στα ανθρώπινα τεκταινόμενα διαχωρίζοντας τους νικητές από τους χαμένους σε μια σκληρή και διόλου χριστιανική μάχη για κέρδος. Ο θεός της ελεύθερης αγοράς, που πρέπει να είναι η ίδια η κοσμική δημιουργικότητα που δημιουργεί ηλιακά συστήματα και γαλαξίες, είναι πανταχού παρών στις σύγχρονες οικονομίες, ένα με τις ορέξεις που μας οδηγούν στον κοντόφθαλμο, αυτοκαταστροφικό ανταγωνισμό και πιθανώς στην εξαφάνισή μας και την αντικατάστασή μας με κάποιο άλλο εκλεκτό είδος. Ζήτω η Συμπαντική Δημιουργικότητα! Και μέχρι εκείνο το περίλαμπρο μέλλον, όταν πιθανότατα θα θυσιάσουμε τους εαυτούς μας στο βωμό της άνοης εξέλιξης, ένα μάτσο πολιτικοί, κροίσοι, επιχειρηματίες και άλλοι άρχοντες του εμπορίου θα εξουσιάζουν ως ημίθεοι, προφήτες και υπέρμαχοι αυτή της εξιδανικευμένης ψυχοπαθούς, της δημιουργικής δύναμης της φυσικής επιλογής. Αυτοί οι άρχοντες υψώνονται από την ελεύθεροι αγορά και επιλέγονται από τη Μητέρα Φύση να εξουσιάζουν την κοινωνική τάξη, την ιεραρχία της κυριαρχίας, την τροφική αλυσίδα. Χάρη στην πονηριά τους οι σύγχρονες, πλούσιες κοινωνίες προστατεύουν αυτήν την ιεραρχία με προπετάσματα δημοκρατίας και δωράκια τεχνολογικής ικανοποίησης.

Πώς μπορεί ο επιστημονισμός να είναι θρησκευτικός, όταν δεν έχει κάποια αγία γραφή που προκαλεί δέος όταν αναγιγνώσκεται, ως ο αποκεκαλυμμένος Λόγος του Μεγαλοδύναμου; Πού βρίσκεται αυτό το ιερό βιβλίο θεϊκής σοφίας του κοσμικιστή, αν οι λεγόμενοι κοσμικιστές είναι στην πραγματικότητα θρήσκοι; Η απάντησή μου: οι στίχοι της επιστημονιστικής γραφής επαναλαμβάνονται διαρκώς από τις κορυφές των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών· είναι τα πολιτικά ορθά συνθήματα, η χαλκευμένη και δοκιμασμένη ρητορεία και οι λέξεις-κλειδιά για τα παβλοφικά εκπαιδευμένα ανθρώπινα πρόβατα. Αν η γραφές αυτές μαζεύονταν σε ένα βιβλίο, ίσως ο τίτλος του να ήταν “Πολιτική Ορθότητα: Ιεροί στίχοι για τη γήτευση των καταναλωτών”. Αντίθετα ο επιστημονισμός χρησιμοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία για να περάσει τα μηνύματά του μέσω των λαϊκών μέσων διασκέδασης, έτσι ώστε να τα ακούς ακόμη κι εκεί που δεν τα περιμένεις. Μην ξεχνάτε πως ο επιστημονισμός είναι μια παράδοξη πίστη, μια θρησκεία που παριστάνει πως αντιτίθεται σε όλες τις θρησκευτικές ανοησίες. Όπως μια ολιγαρχία μπορεί να κρυφτεί παριστάνοντας πως είναι δημοκρατία, η παγανιστική λατρεία της φύσης μπορεί να μασκαρευτεί ως επιστημονικός ρασιοναλισμός και ως μεταθρησκευτικός ουμανισμός. Για να φανεί η θρησκευτική πτυχή της λεγόμενης κοσμικής κοινωνίας, αρκεί να κάνει κανείς ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύει πως ο έμφυτος φυλετισμός μας και η δημιουργική μας ανάγκη για εικασίες, που είναι οι πρωτεύουσες αιτίες της θρησκείας, σβήστηκαν από τις σύγχρονες δυνάμεις της προόδου. Σίγουρα, στο όνομα αυτής της προόδου οι παλιοί θεοί του δεισιδαιμονικού μονοθεϊσμού αποκαθηλώθηκαν και οι διαχρονικές θρησκευτικές φιλοσοφίες των μυστών αγνοήθηκαν ή διακωμωδήθηκαν, αλλά δεδομένου πως οι θρησκείες βρίσκονταν ανέκαθεν όπου υπήρχαν άνθρωποι, μιας και τα αίτιά τους βρίσκονται μέσα μας, θα έπρεπε να το περιμένουμε πως οι σύγχρονοι φυσιοκράτες θα θεοποιούσαν ό,τι απέμεινε για να αντικαταστήσουν τα ξεπερασμένα αντικείμενα λατρείας.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Benjamin Cain περί της “κατηραμένης” φύσης της λογικής ντουμπλάρει και ως άρθρο της σειράς “Ανίερες Αγελάδες” καθώς επιτίθεται ευθέως στην άποψη του Richard Dawkins περί του επιστημονικού δέους ως υποκατάστατο της θρησκευτικής έκστασης. Αξίζει να το διαβάσετε προσεκτικά, παρόλο που οι απόψεις μπορεί να σας ξενίζουν. Όταν είπα ότι είχα σκοπό να ερευνήσω περισσότερο τις μηδενιστικές εκφάνσεις της αθεΐας, το εννοούσα.

 

The Curse of Reason
07.12.2011 © Benjamin Cain

Η λογική είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι ικανότητές μας να πλάθουμε μοντέλα της πραγματικότητας στο μυαλό μας, να απομονωνόμαστε από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και να πειραματιζόμαστε με νοητικές απεικονίσεις, να εφαρμόζουμε θεωρητικές κατηγορίες με τη γλώσσα και να σκεφτόμαστε λογικά ή ολιστικά και έτσι να ανακαλύπτουμε πώς λειτουργεί το περιβάλλον μας είναι ως επί το πλείστον οι λόγοι για τους οποίους ευημερούν οι άνθρωποι. Λόγω των γνωστικών μας δυνάμεων έχουν γίνει κυρίαρχοι του μεγαλύτερου τμήματος του κόσμο· πράγματι, το θαυμαστό με τη λογική είναι η σχεδόν θεϊκή δύναμη που βάζει στα πέλματα ενός ζώου. Αλλά η γνώση μπορεί να είναι ευλογία ή και κατάρα, ανάλογα με τι υπάρχει για να μάθει κανείς. Απ’ό,τι φαίνεται, μάθαμε πως οι αφελείς, ανθρωποκεντρικές προτιμήσεις μας είναι ως επί το πλείστον λανθασμένες. Το σύμπαν δεν νοιάζεται για μας· δεν είμαστε καν στο κέντρο του· τα ιδανικά μας είναι αδιάφορα στα κοσμικά τεκταινόμενα· δεν είμαστε αθάνατοι, ούτε τόσο νοήμονες, ελεύθεροι ή και λογικοί όσο νομίζουμε όταν συγκρίνουμε παιδιάστικα τους εαυτούς μας με μια θεία πηγή όλου του σύμπαντος. Η λογική μας κάνει σαν θεούς, αλλά μόνο όταν συγκρινόμαστε με τα άλογα ζώα που πλανώνται δίπλα μας· εξακολουθούμε να είμαστε ζώα, δεδομένης της δυνατότητάς εξέλιξης νοημόνων ειδών επί εκατομμύρια χρόνια.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Lovecraftian Horror and Pragmatism
17.11.2011 © Benjamin Cain

Έχω αναφερθεί αρκετές φορές στον λαβκραφτιανό τρόμο σ’αυτό το μπλογκ και πρέπει να εξηγηθώ. Για να καταλάβετε τη σχέση του Lovecraft με τα φιλοσοφικά ζητήματα με τα οποία ασχολούμαι, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχουν δύο ειδών κοσμικιστές, οι Νιτσεϊκοί και οι μη Νιτσεϊκοί. Οι Νιτσεϊκοί, συμπεριλαμβανομένων του Αμερικανού συγγραφέα τρόμου H.P. Lovecraft, του Βρετανού συγγραφέα John Gray και των υπαρξιστών φιλοσόφων, προειδοποιούν πως αυτό που ο Νίτσε αποκάλεσε “θάνατο του Θεού”, δηλαδή την άνοδο της σύγχρονης επιστήμης και των κοσμικών δυνάμεων, ήταν μια επανάσταση που απαιτεί μια επανεξέταση των αξιών μας. Οι Νιτσεϊκοί τονίζουν το άκυρο εκείνων των παραδόσεων και θεσμών που προϋποθέτουν το θεϊσμό. Αντίθετα οι μη Νιτσεϊκοί, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων Νέων Άθεων, όπως ο Richard Dawkins, ο Sam Harris και ο Jerry Coyne, πιστεύουν πως η άνοδος του κοσμικισμού δεν έχει τέτοιες ριζικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα αυτοί οι κοσμικιστές συχνά υποθέτουν πως η φιλελεύθερη αξία της ιερότητας του ατόμου είναι συμβατή με μια αθεϊστική βάση, παρόλο που η αξία αυτή προέρχεται από θεϊστικούς μύθους. Ο μη Νιτσεϊκός κοσμικιστής συνήθως απαντά στον Νιτσεϊκό λέγοντας ότι οι θεϊστές αποκτούν τις αρχές τους από τη χρήση της δικής τους λογικής καθώς ξεδιαλέγουν τις γραφές τους και από το εξελιγμένο κοινωνικό ένστικτο των προϊστορικών προγόνων μας.

Συνέχεια »

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »