Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Μαρκίωνας’


Το αθροιστικό αποτέλεσμα των προηγουμένων καταπνίγουν τη μυθικιστική θέση, η οποία ξεκίνησε από τη ριζοσπαστική νεοδιαθηκική παράδοση στην Ολλανδία, Βρετανία και ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα και στη Γερμανία νωρίτερα. Ως γνώστης αυτών και των ύστερων μυθικιστικών θεωριών, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι στην προσπάθεια να περιθωριοποιηθούν τα ευαγγέλια, καμία γωνία δεν έμεινε αφώτιστη. Τώρα πλέον έχουμε φωτίσει αυτές τις σκοτεινές γωνίες ξανά και ξανά χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς να βρούμε κάτι κρυμμένο εκεί.

Παρά την ενέργεια της μυθικιστικής σχολής, από τον Drews, τον Robinson, τον Couchoud και τον van Eysinga μέχρι και τον Wells, τον τελευταίο αξιόλογο εκπρόσωπό της,[124] τα συμπεράσματά της έχουν καταστεί λανθασμένα από την ιστορική έρευνα του τέλους του 20ου αιώνα.[125] Παραμένει μεν μια χαριτωμένη, παράξενη, ενδιαφέρουσα, αλλά εν τέλει μη εντυπωσιακή αξιολόγηση των στοιχείων -ή για να μεταφέρω την ετυμηγορία του James Robinson, ένα “χάσιμο χρόνου” με ατζέντα. Μεθοδολογικά ξεφορτώνεται ό,τι είναι αντίθετο με τον πυρήνα της –ο Ιησούς δεν υπήρξε– σε ένα λάκκο άρνησης και μισομαγειρεμένων θεωριών συνωμοσίας που δίνουν κακό όνομα στο σκεπτικισμό και την καχυποψία. Όπως όλες οι αποτυχημένες υποθέσεις, φτάνει στο ζητούμενο διαισθητικά, επιλέγει τα στοιχεία όπως θέλει για να δείξει πως η αμφισημία, η αβεβαιότητα και η περιπλοκότητα των κειμένων και των παραδόσεων στερούνται νοήματος και εφευρέθηκαν από τις νεοδιαθηκικές σπουδές και υπερασπίζεται τα “συμπεράσματά” της μέσω force majeure. Εν ολίγοις, ο Μυθικισμός είναι δόγμα σε αναζήτηση υποσημειώσεων. Οι περισσότερες που συνεχίζει να εκμεταλλεύεται ως αναφορές, ευθείες και πλάγιες, και προβλήματα είναι ηλικίας άνω των 100 ετών. Αν και θα ήταν λάθος να πούμε πως η θεωρία δεν έχει εξεταστεί σοβαρά από υπεύθυνους μελετητές, και τότε και τώρα οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της ήταν και είναι ερασιτέχνες των νεοδιαθηκικών σπουδών και εκείνοι με τα λιγότερα εφόδια, παιδεία και διάθεση να εξετάσουν το τεράστιο και μπερδεμένο σύνολο των αποδείξεων.

Συνέχεια »

Read Full Post »


Πέμπτο και τελευταίο: η πρώιμη εκκλησία αναγκάζεται να ασχοληθεί με την προστασία του πυρήνα ενός Ιησού με σάρκα και οστά κατά των Μυθικιστών του 2ου και 3ου αιώνα, των Γνωστικών συνάξεων. Οι πρώτοι συγγραφείς, γνωστοί και άγνωστοι, το κάνουν αυτό εν μέρει με το να θέσουν τον Παύλο υπό τον έλεγχό τους -έναν Παύλο που σχεδόν είχε εξαφανιστεί την πρώιμη πατερική περίοδο. [104] Το κάνουν αυτό κατακεραυνώνοντας τον Μαρκίωνα που ήθελα να δώσει προτεραιότητα στις επιστολές, με το να δώσουν προτεραιότητα στα ευαγγέλια. Το κάνουν και γράφοντας υποστηρικτικές επιστολές στο όνομα του Παύλου, ειδικά τις λεγόμενες ποιμαντικές επιστολές με την προφανή αντι-μαρκιωνιτική τους προκατάληψη. Το κάνουν γράφοντας δευτερεύοντα κείμενα αποδιδόμενα στους αποστόλους -τον Ιάκωβο, τον Πέτρο, τον Ιούδα και τον Ιωάννη- για να μειώσουν τη δημοφιλία του Παύλου σε μια περίοδο που το κήρυγμά του ήταν πλέον άσχετο. Το ότι αυτά ήταν πλαστογραφίες, ή πιο ευγενώς “ψευδώνυμα” έργα είναι πλέον κοινός τόπος. Το ότι η δευτεροπαύλεια αλληλογραφία είναι ριζικά διαφορετική από την ίδια τεχνική στα χέρια των αιρετικών είναι εξίσου προφανές. [105] Όπως τα ευαγγέλια αντικατοπτρίζουν το αληθινό πλαίσιο της ζωής κατά τον 1ο αιώνα στην Παλαιστίνη, οι κανονικές επιστολές (αυθεντικές και μη) αντικατοπτρίζουν την πραγματική ζωή στις μετέπειτα χριστιανικές κοινότητες. Εν τέλει ήταν η συμβολή τους στην ιστορική ζωή των κοινοτήτων -μια πρακτική χρησιμότητα που έλειπε από τα γνωστικά κείμενα- που συνέβαλε στην επιβίωσή τους και όχι οι αποδείξεις για τον συγγραφέα τους.

Συνέχεια »

Read Full Post »