Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ανίερη αγελάδα’

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Benjamin Cain περί της “κατηραμένης” φύσης της λογικής ντουμπλάρει και ως άρθρο της σειράς “Ανίερες Αγελάδες” καθώς επιτίθεται ευθέως στην άποψη του Richard Dawkins περί του επιστημονικού δέους ως υποκατάστατο της θρησκευτικής έκστασης. Αξίζει να το διαβάσετε προσεκτικά, παρόλο που οι απόψεις μπορεί να σας ξενίζουν. Όταν είπα ότι είχα σκοπό να ερευνήσω περισσότερο τις μηδενιστικές εκφάνσεις της αθεΐας, το εννοούσα.

 

The Curse of Reason
07.12.2011 © Benjamin Cain

Η λογική είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι ικανότητές μας να πλάθουμε μοντέλα της πραγματικότητας στο μυαλό μας, να απομονωνόμαστε από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και να πειραματιζόμαστε με νοητικές απεικονίσεις, να εφαρμόζουμε θεωρητικές κατηγορίες με τη γλώσσα και να σκεφτόμαστε λογικά ή ολιστικά και έτσι να ανακαλύπτουμε πώς λειτουργεί το περιβάλλον μας είναι ως επί το πλείστον οι λόγοι για τους οποίους ευημερούν οι άνθρωποι. Λόγω των γνωστικών μας δυνάμεων έχουν γίνει κυρίαρχοι του μεγαλύτερου τμήματος του κόσμο· πράγματι, το θαυμαστό με τη λογική είναι η σχεδόν θεϊκή δύναμη που βάζει στα πέλματα ενός ζώου. Αλλά η γνώση μπορεί να είναι ευλογία ή και κατάρα, ανάλογα με τι υπάρχει για να μάθει κανείς. Απ’ό,τι φαίνεται, μάθαμε πως οι αφελείς, ανθρωποκεντρικές προτιμήσεις μας είναι ως επί το πλείστον λανθασμένες. Το σύμπαν δεν νοιάζεται για μας· δεν είμαστε καν στο κέντρο του· τα ιδανικά μας είναι αδιάφορα στα κοσμικά τεκταινόμενα· δεν είμαστε αθάνατοι, ούτε τόσο νοήμονες, ελεύθεροι ή και λογικοί όσο νομίζουμε όταν συγκρίνουμε παιδιάστικα τους εαυτούς μας με μια θεία πηγή όλου του σύμπαντος. Η λογική μας κάνει σαν θεούς, αλλά μόνο όταν συγκρινόμαστε με τα άλογα ζώα που πλανώνται δίπλα μας· εξακολουθούμε να είμαστε ζώα, δεδομένης της δυνατότητάς εξέλιξης νοημόνων ειδών επί εκατομμύρια χρόνια.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Αγαπητοί μου αναγνώστες, Κυριακή του Πάσχα σήμερα οπότε να σας ευχηθώ σήμερα καλή ξεκούραση και χρόνια πολλά, σε άθεους και Χριστιανούς (και με μέτρο τη μαγειρίτσα και τα κρέατα, παχαίνουν και ανεβάζουν χοληστερίνες, ουρικό και τριγλυκερίδια 😛 ) Σας παρουσιάζω σήμερα ένα ενδιαφέρον άρθρο του Benjamin Cain περί του παραλογισμού του θεϊσμού με ενδιαφέρον twist στο τέλος. Το άρθρο νομίζω πως μετράει υπό μία έννοια και ως ανίερη αγελάδα. Καλή ανάγνωση! (Ασε κάτω το τσουρέκι ρε, σε βλέπω!)

 


 

Theism: Does its irrationality matter?
31.08.2011 © Benjamin Cain

Ο Θεϊσμός είναι η πεποίθηση ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας υπερφυσικός θεός, ένα τέλειο (παντοδύναμο, πάνσοφο) άτομο που δημιούργησε το υλικό σύμπαν και που παρεμβαίνει στο σύμπαν αυτό, ειδικά στα ανθρώπινα τεκταινόμενα. Ο θεϊσμός είναι το φιλοσοφικό περιεχόμενο των θρησκειών, το οποίο σχεδόν ποτέ δεν συζητάτε στα μέινστρημ δημοσιογραφικά ρεπορτάζ περί θρησκείας, είτε στο ράδιο ή την τηλεόραση, στις εφημερίδες ή τα περιοδικά. Στη Δύση το να ασχοληθεί κανείς με τη φιλοσοφική βάση του θεϊσμού θα φέρει στο προσκήνιο τη νομιμοποίηση των μονοθεϊστικών θρησκειών και θα αποξένωνε τους καταναλωτές των ειδήσεων, οι περισσότεροι εκ των οποίων παριστάνουν πως ακολουθούν κάποια παραδοσιακή θρησκεία χωρίς ουσιαστικά να το κάνουν. Εν ολίγοις, οι μονοθεϊστικές θρησκείες είναι αυτή τη στιγμή φαρσοκωμωδίες.

Το γελοίον του πράγματος ξεκινά με την λανθασμένη λογική ότι ο θεϊσμός μπορεί και πρέπει να στηριχθεί λογικά, λες και πρόκειται για επιστημονική θεωρία. Η επιστημονιστική γκάφα εδώ είναι τερατώδης και συχνά ξεκινά από μια κωμικά λανθασμένη υπεροψία, όπως στην περίπτωση της Καθολικής σοβαροφάνειας ή τις εντελώς διεστραμμένες αυταπάτες περί μεγαλείου του επιθετικού Ισλαμισμού. Η υποτίμηση του μονοθεϊσμού προς τον μη θεϊσμό ή προς έναν Ανατολίτη μύστη είναι σαν ένα μυρμήγκι που νομίζει πως είναι ψηλότερο από μια καμηλοπάρδαλη (γράφω για “μη θεϊσμό” αντί για “αθεϊσμό”, γιατί ο “αθεϊσμός” έχει αρνητικό κοινωνικό υπόστρωμα το οποίο είναι αδιάφορο για το κεντρικό ζήτημα του άρθρου). Ωστόσο η φαρσοκωμωδία τελειώνει όταν δούμε πως ο παραλογισμός του θεϊσμού μπορεί να είναι αδιάφορος και ότι ο θεϊστής μπορεί να γελάσει τελευταίος. Ο λογικός αντίλογος κατά του θεϊσμού μπορεί να βασίζεται σε ένα λάθος κατηγοριοποίησης. Πράγματι, το λογικό ιδεώδες που θέλει τις φιλοσοφικές μας πεποιθήσεις να είναι λογικές και σύμφωνες με τα δεδομένα έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα κατά Χιουμ που επιβεβαιώνεται από τους γνωστικούς επιστήμονες· ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε τόσο λογικοί όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Θα παραθέσω μια σύνοψη των λόγων για τους οποίους ο θεϊσμός είναι πραγματικά παράλογος, αλλά έπειτα θα στραφώ σε αυτό που αποκαλώ “υπαρξιακό, μη λογικό επιχείρημα” υπέρ του θεϊσμού.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Κατά τη διάρκεια της έρευνας για το άρθρο “Αθεΐα+ (⅝ x) 28 ημέρες μετά” έπεσα τυχαία στο παρακάτω βίντεο της GirlWritesWhat. Μεταξύ της κριτικής που έκανε στην Α+ επέκρινε και μια τακτική που οι άθεοι χρησιμοποιούν κατά κόρο όταν επιχειρηματολογούν κατά της θρησκείας και υπέρ της αθεΐας. Αν δείτε το βίντεο, αγνοήστε τα κομμάτια που επικρίνουν την Α+ και τον Ριζοσπαστικό Φεμινισμό και επικεντρωθείτε στο επιχείρημά της κατά της επίκλησης επιπτώσεων (έχω αφαιρέσει αυτά τα κομμάτια από την απομαγνητοφώνηση).

Προσέξτε όμως ότι εδώ αναφερόμαστε στη χρήση της επίκλησης επιπτώσεων ως επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού, όχι ως απλό κοινωνιολογικό γεγονός ή ως αντεπιχείρημα σε θρήσκο όταν λέει πόσο καλό κάνει η θρησκεία (που είναι εξ ίσου εσφαλμένο, όταν συζητάμε για την ύπαρξη του Θεού). Είναι γεγονός πάντως πως κάποια μορφή επίκλησης επιπτώσεων έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα μεγάλα ονόματα της αθεΐας, π.χ. ένα μεγάλο κομμάτι του “God is not Great” του Hitchens θα μπορούσε να θεωρηθεί πως διαπράττει το ίδιο σφάλμα.

Το ερώτημα, εν ολίγοις, είναι αν και κατά πόσο είναι προβληματικό για την αθεϊστική κοινότητα να έχει μέλη τα οποία εδράζουν την έλλειψη πίστης τους στην ύπαρξη θεοτήτων σε λογικές πλάνες, όπως η επίκληση επιπτώσεων.

Για να μην αναλωθούμε σε τζάμπα συζητήσεις για τα προφανή, να σημειώσω πως η GirlWritesWhat χρησιμοποιεί τη λέξη “αθεΐα” όχι ως απλά για την έλλειψη πίστης σε θεούς, αλλά και για τη διαδικασία με την οποία καταλήγει κάποιος στο συμπέρασμα αυτό. Επίσης θεωρεί πως “ουσιαστικός” άθεος είναι εκείνος που δεν πιστεύει στην ύπαρξη θεοτήτων λόγω απουσίας αποδείξεων. Δεν ισχυρίζεται ότι κάποιος που δηλώνει άθεος επειδή δεν του αρέσουν οι περιορισμοί της θρησκείας δεν είναι λεξικογραφικά “άθεος”, αλλά πως είναι άθεος για λάθος λόγους.

 

Συνέχεια »

Read Full Post »

Έπεσε το μάτι μου σήμερα το πρωί σ’αυτή την είδηση στο Πάρε-Δώσε. Βασικά δείτε πρώτα το βιντεάκι που ακολουθεί, πρωτού διαβάσετε είτε εκείνο, είτε το δικό μου άρθρο, για να έχετε ιδίαν άποψη.

Πρόκειται για ένα βιντεάκι του ενάμισι λεπτού από την εκπομπή “Αρχονταρίκι” που προβλήθηκε την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010. Η εκπομπή προβάλλεται μετά την κυριακάτικη λειτουργία που αναμεταδίδει η ΕΤ1, κρατά συνήθως από τις 10.20 μέχρι τις 11.15 και την παρουσιάζει ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Ο τίτλος της ανάρτησης πρόκειται για αναφορά στη γνωστή κριτική του Richard Dawkins από το βιβλίο του “The God Delusion” όπου εκφράζει την εξής αντίρρηση για την ύπαρξη Θεού:

“Η επιθυμία [να αποδωθεί η πεποίθηση ότι κάτι είναι σχεδιασμένο σε έναν υπαρκτό σχεδιαστή] είναι εσφαλμένη, επειδή η υπόθεση ενός σχεδιαστή αμέσως δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα του ποιος σχεδίασε το σχεδιαστή.”

Πρόκειται ίσως για μια από τις ιερές αγελάδες της “Νέας Αθεΐας”, όπως λέει και ο Luke Muehlhauser, (του οποίου αυτό το άρθρο μου έδωσε το έναυσμα γι’αυτή τη σειρά) και μία που ίσως θα ήταν καλό να ψοφήσει πάραυτα. Γιατί; Γιατί το επιχείρημα “μια εξήγηση πρέπει να έχει εξήγηση για να είναι καλή εξήγηση” είναι μία μπούρδα και μισή.

Συνέχεια »

Read Full Post »