Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Ποίηση’ Category

Cities of the Plain

Πόλεις Επίπεδες
της Katha Pollitt

 

Αφού κατέστρεψε τους κήπους της ηδονής
Τους ναούς της Τύχης και των Κατόπτρων,
τις ριγέ τέντες των μελλοντολόγων,
Αφού έβρεξε θειάφι
Στα γαλανά λουτρά, στην πολύχρωμη αγορά,
Στους δρόμους με τα βαμμένα αγόρια,
Αφού κατέστρεψε την πόλη, με όλους τους ανθρώπους της,
Μέχρι και την τελευταία αδέσποτη γάτα και παράξενη βρωμιά,
Του λείψανε. Το να τους σκοτώνει.
Τον έκαναν να θέλει να τους σκοτώσει ξανά –

 

Πόσο έξυπνα του ξέφυγαν,
Κρυμμένοι στις γωνιές γελώντας
Μόλις πέρα από τη γωνία του ματιού Του!

 

Ήταν Θεός και δεν σκόπευε να μετανιώσει.
Θα βρίσκονταν κι άλλες πόλεις, το ίδιο αχρείες.
Αλλά καμιά δεν θα ήταν σαν τα Σόδομα, καμία σαν τα Γόμορρα.
Μάλλον είναι από τότε θυμωμένος –
Θυμωμένος και μονάχος.

Το ποίημα το βρήκα στο ιστολόγιο του Δρ. Joseph Hoffmann, μου έκανε αρκετή εντύπωση και σας το μεταφέρω εδώ.

Read Full Post »

Dream-Pedlary
Thomas Lovell Beddoes
(1803-1849)

If there were dreams to sell,
What would you buy?
Some cost a passing bell;
Some a light sigh,
That shakes from Life’s fresh crown
Only a rose-leaf down.
If there were dreams to sell,
Merry and sad to tell,
And the crier rang the bell,
What would you buy?

A cottage lone and still,
With bowers nigh,
Shadowy, my woes to still,
Until I die.
Such pearls from Life’s fresh crown
Fain would I shake me down.
Were dreams to have at will,
This would best heal my ill,
This would I buy.

But there were dreams to sell
Ill didst thou buy;
Life is a dream, they tell,
Waking, to die.
Dreaming a dream to prize,
Is wishing ghosts to rise;
And if I had the spell
To call the buried well,
Which one should I?

If there are ghosts to raise,
What shall I call,
Out of hell’s murky haze,
Heaven’s blue pall?
Raise my loved long-lost boy,
To lead me to his joy.–
There are no ghosts to raise;
Out of death lead no ways;
Vain is the call.

Know’st thou not ghosts to sue,
No love thou hast.
Else lie, as I will do,
And breathe thy last.
So out of Life’s fresh crown
Fall like a rose-leaf down.
Thus are the ghosts to woo;
Thus are all dreams made true,
Ever to last!

Read Full Post »

Επί τη ευκαιρία των τεκτενομένων στην εγχώρια πολιτική και κοινωνική σκηνή, αφιερώνω το κλασσικό πλέον ποίημα του Γεωργίου Σουρή “Μυρωμένοι στίχοι”. Αναρωτιέμαι αν ποτέ σ’αυτή τη χώρα οι παρακάτω στίχοι θα είναι εκτός τόπου και χρόνου. Εν τω μεταξύ, enjoy!

Μυρωμένοι Στίχοι

Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

Read Full Post »