Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Μια καμήλα που δεν καταπίνεται με τίποτα’ Category


Το έργο του Αθηναγόρα ”Πρεσβεία περί των Χριστιανών” γράφτηκε περίπου την ίδια περίοδο και έχει το ίδιο στυλ με το έργο του Θεόφιλου. Σε 37 κεφάλαια περιγράφει με εξαντλητικές λεπτομέρειες την έννοια του Λόγου, του αέναου Υιού του Θεού και όργανο της δημιουργίας, αλλά ούτε μία φορά δεν αναφέρει πως οι Χριστιανοί πιστεύουν πως αυτός ο θείος Λόγος ήρθε στη γη σε ανθρώπινο σώμα και λεγόταν Ιησούς. Δεν υπάρχει αναφορά ούτε για τη σταυρική θυσία, ούτε για την ανάσταση του Ιησού. Κι αυτός πιστεύει πως η σωτηρία κερδίζεται μέσω της γνώσεως του Λόγου. “Αν αναφερθώ σε λεπτομέρειες των δογμάτων μας”, λέει, “μη σας κάνει εντύπωση”. Γιατί λοιπόν δεν αναφέρεται καθόλου στον άνθρωπο Ιησού;

Read Full Post »


Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Θεόφιλο, επίσκοπο Αντιοχείας περί το 160. Η προσπάθειά του να υπερασπιστεί την πίστη του απέναντι σε έναν παγανιστή σώζεται στο έργο “Προς Αυτόλυκον”.

Ο Θεόφιλος θεωρεί τον εαυτό του Χριστιανό, αλλά οι πεποιθήσεις του είναι ακραία διαφορετικές από αυτές των σύγχρονων Χριστιανών. Ούτε καν αναφέρει τον Ιησού Χριστό. Έχει όντως πολλά να πει για τον Υιό του Θεού, το Λόγο -το μέσο δημιουργίας του Θεού και μεσάζοντα με τον κόσμο- αλλά πουθενά δεν αναφέρει πως αυτή η κοσμική δύναμη ενσαρκώθηκε ποτέ σε ανθρώπινο σώμα. Για την ακρίβεια, όταν του ζητείται να ερμηνεύσει τον όρο “Χριστιανός” απαντά “καλούμεθα χριστιανοὶ ὅτι χριόμεθα ἔλαιον θεοῦ.” [Ι§12] και λέει πως οι Χριστιανοί έχουν γνώση του Θεού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Όταν ερωτάται πώς κερδίζει κάποιος την αιώνιο ζωή, απαντά ότι ο τρόπος είναι η υπακοή των εντολών του Θεού και δεν αναφέρει τίποτα για κάποια λυτρωτική θυσία. [Ι§14] Ακόμα και όταν ο Αυτόλυκος τον προκαλεί λέγοντας “Δεῖξόν μοι κἂν ἕνα ἐγερθέντα ἐκ νεκρῶν, ἵνα ἰδὼν πιστεύσω” [Ι§13] ο Θεόφιλος μένει βουβός και δεν αναφέρει ούτε τον Λάζαρο, ούτε την κόρη του Ιαείρου, ούτε καν την ανάσταση του ίδιου του Ιησού. Ουσιαστικά ο Αυτόλυκος του είπε “Δεῖξόν μοι τὸν θεόν σου” και ο Θεόφιλος απέτυχε παταγωδώς.

Read Full Post »


ΣτΜ: Τα ακόλουθα είναι μια επιλογή χωρίων που φαίνονται να υποστηρίζουν τη θεωρία του Ιησού-Πνεύμα, όπως προαναφέρθηκε στην προηγούμενη ενότητα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια σταχυολόγηση χωρίων από τον “Ήχο της Σιωπής” του Earl Doherty. Στην ιστοσελίδα του “Το Παζλ του Ιησού” θα βρείτε και μια λίστα με χωρία που φαίνεται να υποστηρίζουν την αντίθετη άποψη (αν και ο Doherty αναλύει γιατί απορρίπτει την ερμηνεία τους ως τέτοια) καθώς και μια απάντηση του συγγραφέα στα επιχειρήματα του J.P. Holding. Διαβάστε το υλικό αυτό πριν αφήσετε κάποιο σχόλιο, ώστε να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα.

Επίσης να σημειωθεί πως προσωπικά δε συμμερίζομαι απόλυτα την άποψη αυτή. Αν και η θεωρία πως ο Χριστιανισμός δεν είχε κάποιον επίγειο ιδρυτή είναι ευρέως διαδεδομένη στους αθεϊστικούς κύκλους, προσωπικά μου φαίνεται λίγο τραβηγμένη και για την ώρα την βλέπω περισσότερο ως διασκεδαστική άσκηση επί χάρτου. Μπορεί να ισχύει; Σίγουρα. Είναι επαρκώς τεκμηριωμένη; Comme çi, Comme ça. Τηρώ στάση αναμονής.

Συνέχεια »

Read Full Post »


Η Παλαιστίνη του 1ου αιώνα ήταν ένα θρησκευτικό και εθνικό χωνευτήρι, ένα σταυροδρόμι όπου πολλοί λαοί, πίστες και κουλτούρες αναμιγνύονταν. Ήταν επίσης μία περίοδος αναταραχών -η εβραϊκή δυσαρέσκεια με τη Ρώμη διαρκώς αυξανόταν, νέες σέκτες δημιουργούνταν παντού και ο μεσσίας αναμενόταν πυρετωδώς.

Από αυτές τις ζυμώσεις προέκυψαν πολλές νέες θρησκείες, αλλά οι πιο πολλές είτε έσβησαν, είτε εξαλείφθηκαν από τους ανταγωνιστές τους ή τις αρχές. Από αυτό τον δαρβίνειο ανταγωνισμό ωστόσο, μια νέα πίστη κατάφερε να επιβιώσει. Αυτή η θρησκεία δε θα ήταν παντελώς αγνώριστη στους σημερινούς ανθρώπους. Στον πυρήνα της ήταν πρωτίστως εβραϊκή, με πίστη στη μονοθεϊστική θεότητα του Αβραάμ και βασιζόμενη εν μέρει στην Παλαιά Διαθήκη. Αλλά δανειζόταν ιδέες και από τον ελληνικό Πλατωνισμό, όπως το ότι τα αντικείμενα του υλικού κόσμου ήταν ατελείς αντικατοπτρισμοί αντικειμένων σε ένα ανώτερο, ουράνιο πεδίο. Πιο σημαντική ήταν η ενσωμάτωση της πλατωνικής ιδέας του Λόγου.

Οι Πλατωνικοί είχαν ένα πρόβλημα: όπως οι Εβραίοι πίστευαν σε μία υπέρτατη θεότητα που κατείχε όλες τις τελειότητες. Αλλά πίστευαν επίσης πως ο υλικός κόσμος αποτελούνταν από ατελή ύλη. Μία τέλεια θεότητα δε μπορούσε να αλληλεπιδράσει άμεσα με την ατέλεια, οπότε βρέθηκε η λύση με τον Λόγο. Οι Πλατωνικοί θεωρούσαν το Λόγο ως απεσταλμένο της θεότητας, έναν εκπορευόμενο μεσάζοντα που μπορούσε να διαμεσολαβήσει μεταξύ Θεού και κόσμου. (Μερικές ιουδαϊκές παραδόσεις περιγράφουν ένα παρόμοιο προσωποποιημένο θεϊκό απεσταλμένο που ονόμαζαν Σοφία· βλ. Παροιμίαι 8, για παράδειγμα).

Συνέχεια »

Read Full Post »


ιγ. Άλλοι

Πέρα από τους συγγραφείς και ιστορικούς που αναφέρονται εδώ, μερικοί απολογητές αναφέρουν και πατέρες της εκκλησίας και απολογητές από τον 2ο αιώνα και δώθε, όπως τον Κλημέντιο, τον Ιγνάτιο, τον Ιουστίνο Μάρτυρα, τον Πολύκαρπο, τον Ωριγένη ή τον Ευσέβιο. Η μαρτυρία ενός Χριστιανού που έζησε αιώνες μετά το θάνατο του Ιησού προφανώς και δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύτιμη αξιόπιστη μαρτυρία. Από πού να αντλούν τις πληροφορίες τους, αν όχι από τα ευαγγέλια; Είναι εύλογο πως αυτοί οι συγγραφείς δεν μπορούν να μας προσφέρουν ανεξάρτητα στοιχεία για την ιστορικότητα του Ιησού.

Συνέχεια »

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »