Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Θάνατος’ Category

Το ακόλουθο βίντεο (ανεβασμένο στο YouTube από τον Aldimitris είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Πρόκειται για μια σύντομη συνέντευξη (δεν έχω ιδέα για λεπτομέρεις· αν ήταν για κανάλι κ.λπ.) γυρισμένο στο ορεινό χωριό Κοτσατίνα (ή Σπαρτιά) της Λακωνίας, στις πλαγιές του Ταΰγετου, καμιά 40αριά χλμ από τη Σπάρτη. Η γιαγιά στο βίντεο, η 91-χρονη Μαρία Παναγούλια, μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για το θάνατο και το επέκεινα. Πραγματικά συγκλονιστική η γιαγιά. Θέλει κότσια και διαύγεια πνεύματος για να λες τέτοια στα 91. Αλλά τι ανάγκη έχει τώρα, θα μου πείτε. Το λέει άλλωστε. Παιδιά έφκιασε, εγγόνια έφκιασε, είναι έτοιμη να φύγει.

Νά’σαι καλά, ρε θεια! Με έφτιαξες το κέφι! Θα σ’έλεγα “χίλια χρόνια να ζήσεις”, αλλά βλέπω πως δε θες.

The following video (uploaded by YouTube user Aldimitris is extremely interesting. It’s a short interview (I have no idea of the specifics; if it was for a TV channel etc.) filmed at the village of Kotsatìna (aka Spartià) in the Laconia region, on Mount Taygetos, near Sparta. The 91-year-old Marìa Panagoùlia speaks her mind on the subject of death and the afterlife.

The video is of course in Greek, but I’ve included a transcript translated in English below the video (hit “Read On” if it’s not visible). It’s really impressive and, to be honest, quite moving. It takes guts and lots of clarity of spirit to say things like that at the age of 91.

Συνέχεια / Read On »

Read Full Post »

Το κείμενο αυτό γράφτηκε αρχικά για το συλλογικό ιστολόγιο Αθεΐα και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο ιστολόγιο της Ιοκάστης στις 12 Οκτωβρίου 2009. Την ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία.

 

Βγαίνω το βράδυ στο μπαλκόνι και κοιτάζω γύρω μου. Σκοτάδι, ένα δέντρο απέναντι χορεύει με τον αέρα, το φως του στύλου της ΔΕΗ χύνεται ανάμεσα απ’ τα φύλλα, τα παράθυρα στο σπίτι απέναντι είναι σκοτεινά και τα άστρα ξεπροβάλλουν πίσω απ’ το πέπλο των φώτων της πόλης. Δεν είναι πολλά. Ένα εδώ, ένα εκεί και όσο συνηθίζουν τα μάτια εμφανίζονται όλο και περισσότερα. Και για λίγο, για μια στιγμή μονάχα, νομίζω πως είμαι μόνος μου· μόνος μου σ’ όλο τον κόσμο. Και βγαίνει τότε το θεριό από τα βάθη της ψυχής μου και ρωτάει με φωνή βραχνή “Γιατί είσαι εδώ; Πού πας;”

Συνέχεια »

Read Full Post »

« Newer Posts