Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Πολιτική’ Category

Μία σειρά άρθρων του Joseph Hoffmann για τα προβλήματα του σύγχρονου μουσουλμανικού κόσμου και τον μαινόμενο ισλαμικό φονταμενταλισμό. Η άποψή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς έχει ζήσει και έχει διδάξει πολλά χρόνια σε πανεπιστήμια σε μουσουλμανικές χώρες. Το δεύτερο άρθρο θα βρίσκεται σε λίγες μέρες εδώ, το τρίτο εδώ και το τέταρτο εδώ.

 

Illiterate Islam
04.04.2013 © Joseph Hoffmann

 

Οι τρεις από τους τελευταίους τέσσερις πάπες υπήρξαν καθηγητές πανεπιστημίου, μαζί με τον τρέχοντα, που ήταν καθηγητής Θεολογίας και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μιγκέλ στην Αργεντινή, πριν ανέλθει στην ιεραρχία της εκκλησίας. Κάποιοι πάπες, όπως ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ο Πίος ΙΒ΄, ο Παύλος ΣΤ΄ και ο Ιωάννης Παύλος Β΄, ήταν γνωστοί κυρίως ως λόγιοι με εκπληκτικές γλωσσικές ικανότητες. Όπως έδειξε ο Βενέδικτος και ο Παύλος ΣΤ΄, η χαρισματικότητα δεν είναι απαραίτητη. Ενίοτε εκλέγεται ένας, όπως ο Ιωάννης ΚΓ΄, ο οποίος ανέρχεται κυρίως ως “πάστορας” ή διαχειριστής. Αλλά η ιστορία του παπικού θεσμού είναι η ιστορία ευφυών ανθρώπων που τους δίνουνε να φορέσουν λευκά άλλοι ευφυείς άνθρωποι που φοράνε κόκκινα.

Ακόμα κι αν διαφωνείτε με τη θεολογία τους (και ποιος δεν το κάνει άλλωστε;) είναι δύσκολο να βρει κανείς ελλείψεις στην παιδεία και την ευφυΐα τους. Κι ενώ η “νέα αθεΐα” διαρκώς αποδεικνύει την ιστορική άγνοιά της σε σχέση με τη διατήρηση του πολιτισμού και της παιδείας, θα ήταν λάθος να πούμε πως η Καθολική Εκκλησία δεν σήκωσε τα βάρη που της αντιστοιχούσαν.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το υλικό που είχα προγραμματίσει να μεταφράσω από το έργο του Eliezer Yudkowsky. Τουλάχιστον όσον αφορά αλυσίδες αναρτήσεων με κοινή θεματολογία.

Human Evil and
Muddled Thinking

13.09.2007 © Eliezer Yudkowsky
Άρθρο της σειράς: “Η πολιτική σκοτώνει το μυαλό”
« Προηγούμενο

Ο George Orwell είδε ιδίοις όμμασι την κάθοδο του πολιτισμένου κόσμου στην απολυταρχία, τη μετατροπή ή τη διαφθορά της μίας χώρας μετά την άλλη, τη μπότα να ποδοπατά το ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα, και ήξερε πως θα ήταν για πάντα. Γεννηθήκατε πολύ αργά για να θυμάστε μια περίοδο όπου η άνοδος της απολυταρχίας έμοιαζε ασταμάτητη, όταν η μία χώρα μετά την άλλη υπέκυπτε με μυστικές αστυνομίες και χτυπήματα στην πόρτα το βράδυ, ενώ οι καθηγητές στα ελεύθερα πανεπιστήμια χαιρέτιζαν τις εκκαθαρίσεις της Σοβιετικής Ένωσης ως πρόοδο. Σας φαίνεται ξένο σαν επιστημονική φαντασία. Είναι δύσκολο να λάβετε σοβαρά υπ’όψιν. Επειδή στο δικό σας κόσμο το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Και αν το όνομα του Orwell δεν είναι χαραγμένο σε μια από τις πέτρες του, θα έπρεπε.

Ο Orwell είδε το πεπρωμένο του ανθρώπινου είδους και προσπάθησε σοβαρά να το εκτροχιάσει. Το όπλο του Orwell ήταν η ξεκάθαρη γραφή. Ο Orwell ήξερε πως η μπουρδουκλωμένη γλώσσα σημαίνει μπουρδουκλωμένη σκέψη. Ήξερε πως το ανθρώπινο κακό και η μπουρδουκλωμένη σκέψη πάνε μαζί σας δύο κλάδους DNA:

Στον καιρό μας ο πολιτικός λόγος και η πολιτική γραφή έχουν σαν στόχο να υπερασπιστούν τα αδιανόητα. Πράγματα όπως η συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία, οι ρωσικές εκκαθαρίσεις και τις εξορίες, η ρίψη της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία μπορούν να στηριχτούν, αλλά μόνο με επιχειρήματα που είναι πολύ ωμά για τον περισσότερο κόσμο και που δεν ευθυγραμμίζονται με τους υποτιθέμενους στόχους των πολιτικών κομμάτων. Οπότε η πολιτική γλώσσα αποτελείται ως επί το πλείστον από ευφημισμούς, κυκλική σκέψη και ένα νέφος από γενικότητες. Ανυπεράσπιστα χωριά βομβαρδίζονται από αέρος, οι κάτοικοι εκδιώκονται στο δάσος, τα ζωντανά σκωτόνονται με μυδραλιοβόλο, οι καλύβες καίγονται με εμπρηστικές σφαίρες: αυτό ονομάζεται καταστολή

Συνέχεια »

Read Full Post »

False Laughter

22.12.2007 © Eliezer Yudkowsky
Άρθρο της σειράς: “Η πολιτική σκοτώνει το μυαλό”
« Προηγούμενο | Επόμενο »

Υπάρχει το “κοροϊδευτικό γέλιο” ή “κακόβουλο γέλιο” το οποίο ακολουθεί όταν βλέπεις τον Μισητό Εχθρό να τρώει μια κλωτσιά στα αχαμνά. Δεν χρειάζεται να είναι απρόσμενη ή να ακολουθεί μια τούρτα στη μούρη. Αρκεί ο Μισητός Εχθρός να πληγωθεί. Είναι σαν χιούμορ, αλλά χωρίς το χιουμορ.

Αν ξέρεις τι μισεί το κοινό σου, δεν χρειάζεται και πολύ κόπο για να το κάνεις να γελάσει -το οποίο το καθιστά ένα υποείδος χάλια πολιτικοποιημένης τέχνης.

Ναι, υπάρχουν απολαυστικά δηκτικές σάτιρες. Δεν είναι όλη η πολιτικοποιημένη τέχνη χάλια. Αλλά η σάτιρα είναι πιο απαιτητική μορφή τέχνης από το να χτυπήσεις τον Εχθρό στη μούρη. Για την ακρίβεια, ξεχάστε τη σάτιρα. Κι ένα ψήγμα τυπικού χιούμορ απαιτεί προσπάθεια.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Politics and Awful Art

20.12.2007 © Eliezer Yudkowsky
Άρθρο της σειράς: “Η πολιτική σκοτώνει το μυαλό”
« Προηγούμενο | Επόμενο »

Μία από τις χειρότερες αναμνήσεις μου είναι μια πανηγυρική ομιλία του Προέρδου επί τη εκλογή του, κατά την οποία ένας νομπελίστας, με μια φορερά σοβαρή φωνή, απήγγειλε μια πολιτικά ορθή διατριβή για το πόσο δεκτικό έθνος είμαστε όλοι μας -“οι Αφροαμερικανοί, οι Αιθίοπες, οι Ετρούσκοι” ή κάτι τέτοιο τελωσπάντων. Το “ποίημα”, ο Θεός να το κάνει, ήταν απαίσιο. Για τα αυτιά μου τουλάχιστον δεν είχε ούτε ένα θετικό σημείο για δείγμα.

Μια στο τόσο κάποιος άθεος έχει τη φαεινή ιδέα πως οι άθεοι θα πρέπει να έχουν ύμνους, όπως και οι θρήσκοι, και παίρνουν ένα θρησκευτικό τραγούδι και παράγουν μια αθεϊστική βερζιόν. Και σχεδόν πάντα αυτός ο “αθεϊστικός ύμνος” είναι χάλια. Αλλά ο συγγραφέας δεν μπορεί να δει πόσο χάλια είναι είναι οι στίχοι ως στίχοι. Είναι πολύ απασχολημένοι να αυτο-συγχαίρονται επειδή είπαν “η θρησκεία είναι μπούρδα, αμήν”. Είναι τόσο ευχάριστο το ότι κατάφεραν πλήγμα κατά του Μισητού Εχθρού που παραβλέπουν την απουσία οποιασδήποτε άλλης αρετής. Οι αντίστοιχοι στίχοι για κάτι μη πολιτικοποιημένο, όπως η βρύση η βουνίσια, θα έμοιαζε με τα ποιήματα από ημερολογίο που κολλάνε οι μαμάδες με μαγνητάκια στα ψυγεία τους.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Χαίρεται! Όπως θα καταλάβατε από τον τίτλο, είναι ώρα για νέο άρθρο με νέα από τον εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται εδώ και 2-3 χρόνια στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και έχει απλωθεί σε όλη την αγγλόφωνη διαδικτυακή αθεϊστική κοινότητα. Κάθομαι εδώ και αρκετή ώρα και προσπαθώ να σκεφτώ έναν καλό τίτλο για το άρθρο. Μερικές από τις ιδέες που είχα συμπεριλαμβάνουν:

  • Το αμερικανικό αθεϊστικό σχίσμα ολοκληρώνεται
  • Η αγγλόφωνη αθεϊστική κοινότητα τρώει τις σάρκες της
  • Ολοκληρώνεται στο σχίσμα στην αγγλόφωνη αθεϊστική κοινότητα
  • Η πολιτική ορθότητα σχίζει στη μέση την αγγλόφωνη αθεΐα
  • Ο ακτιβισμός του πληκτρολογίου σχίζει στη μέση την αγγλόφωνη αθεΐα

Τελικά κατέληξα σε αυτό που διαβάσατε ήδη: Οριστικοποιείται το σχίσμα στην αγγλόφωνη αθεϊστική κοινότητα. Υπό μία έννοια, ήταν αναμενόμενο. Τον Ιούνιο του 2011, με το ElevatorGate, εμφανίστηκαν τα πρώτα σοβαρά στοιχεία που έδειχναν για το πού όδευε το πράγμα. Ακολούθησαν οι σοβαρές ιδεολογικές διαμάχες με την ίδρυση της “Αθεΐας+” (βλ. το άρθρο Αθεΐα+ (⅝ x) 28 ημέρες μετά, όπου περιγράφω τις διαμάχες των πρώτων ημερών). Η Αθεΐα+ εν τέλει τελμάτωσε μέσα σε λιγότερο από ένα έτος (βλ. “Αθεΐα+”, όπως λέμε “Brights” + δράμα) και κατέστη πρακτικά αδιάφορη, αλλά λειτούργησε ως καταλύτης για τις ευρύτερες διαφωνίες στο αγγλόφωνο αθεϊστικό κίνημα. Και φυσικά η ιστορία δεν τελειώνει εκεί.

Συνέχεια »

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »