Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Συντηρητισμός’ Category

Καλή χρονιά στους αναγνώστες μου, έστω και καθυστερημένα. Το τέλος του 2016 και οι αρχές του 2017 με βρήκαν τόσο απασχολημένο, που χάλασα τις καλές μου συνήθειες όσον αφορά το μπλογκ μου και το παραμέλησα αρκετά (δυστυχώς, το να στήσεις νέα καριέρα από την αρχή δεν είναι καθόλου εύκολο). Αλλά οι εξελίξεις τον τελευταίο καιρό με αναγκάζουν να ασχοληθώ με ένα θέμα που θα περίμενε κανείς πως εν έτει 2017 δεν θα έπρεπε καν να τίθεται υπό συζήτηση. Αλλά να που ξανά και ξανά, την τελευταία δεκαετία, το κεκτημένο της ελευθερίας του λόγου, ίσως από τους βασικότερους πυλώνες στις δυτικές κοινωνίες τελεί υπό αμφισβήτηση. Δεν συμπεριλαμβάνω και την Ελλάδα γιατί σε μια χώρα με νόμους κατά βλασφημίας και Παστίτσιο, είναι ελευθερία του λόγου δεν είναι δεδομένη ακριβώς.

Όποιος παρακολουθεί τα διεθνή τεκταινόμενα θα έχει σίγουρα παρατηρήσει μια αυξανόμενη διάθεση φίμωσης του ιδεολογικού αντιπάλου. Η Δεξιά και ιδίως οι Ακροδεξιοί και οι θρησκευόμενοι Φονταμενταλιστές πάντα είχαν μια διάθεση λογοκρισίας, αλλά φαίνεται πως το κακό χούι αυτό έχει περάσει και στην Αριστερά, σε σημείο που ο αυταρχισμός από μεριάς της έφερε στο προσκήνιο τον όρο “Regressive Left” (=Οπισθοδρομική Αριστερά).

Συνέχεια »

Read Full Post »

Για όποιον ασχολείται με τα αθεϊστικά τεκταινόμενα εν Ελλάδι θα γνωρίζει για το έθιμο πλέον του “Φανερού Δείπνου”. Φέτος πρέπει να είναι η 6η φορά που πραγματοποιείται και το εθιμοτυπικό περιέχει κρεατοφαγία και διασκέδαση την Μ.Παρασκευή (αν και εννοείται πως ο καθένας τρώει ότι θέλει· το ζητούμενο είναι να ξεφεύγουμε από το πνεύμα της νηστείας και της εθιμοτυπικής διατροφικής καταπίεσης), ως αντίδραση στο επίπλαστο κλίμα πένθους και κατάνυξης που επικρατεί κατά την ημέρα αυτή. Και λέω επίπλαστο καθώς σε ουκ ολίγες πόλεις, ούτως ή άλλως, πραγματοποιείται ντερλίκωμα μέχρι τελικής πτώσεως στα τσιπουράδικα μετά την περιφορά του επιταφίου (με νηστίσιμα εδέσματα, βεβαίως βεβαίως). Έχω την εντύπωση ότι το “έθιμο” αυτό διαδόθηκε από τη Λάρισα, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Οπότε μου έκανε εντύπωση όταν είδα πως ξαφνικά τα απανταχού χριστιανοσάιτ θυμήθηκαν μετά από τόσα χρόνια το “Φανερό Δείπνο” και το ανέδειξαν σε μείζον ζήτημα, καθώς φυσικά σοβαρότερο πρόβλημα δεν υπάρχει, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στους εκκλησιαστικούς χώρους. Η είδηση μετά αναπαράχθηκε και από διάφορα άλλα σάιτ, ιδίως κάποια “ενημερωτικά” και click-baity. Μέχρι και η Μητρόπολη Ξάνθης αναφέρθηκε στο θέμα. Τόσο σημαντικές οι αφεντομουτσουνάρες μας!

Συνέχεια »

Read Full Post »

Για το πρώτο άρθρο του James Lindsay, συνέχεια του οποίου είναι αυτό, κάντε κλικ εδώ.

Regressive Left-Wing
Authoritarianism

25.01.2015 © James A. Lindsay

Χθες, έγραψα ένα άρθρο για την εν τέλει θρησκευτική φύση της Οπισθοδρομικής Αριστεράς, ή ευρύτερη για τη Θρησκεία της Πολιτικής της Ταυτότητας (υπό την έννοια ότι και οι δύο δημιουργούν Ηθικές Κοινότητες Ιδεολογικής Έδρασης, ΗΚΙΕ, που επιχειρηματολόγησα ως είναι η ορθή γενίκευση της θρησκείας.) Σας συνιστώ να το διαβάσετε πριν συνεχίσετε εδώ καθώς θα χρησιμοποιήσω κάποιες έννοιες, αν και θα προσπαθήσω να τις ξαναορίσω στην πορεία. Σήμερα στόχος μου είναι να ερμηνεύσω την εμφάνιση της αυταρχικής συμπεριφοράς στην Οπισθοδρομική Αριστερά και να την ορίσω ως έκφανση του Αριστερού Αυταρχισμού, μια παραλλαγή της υπάρχουσας ψυχολογικής έννοιας που είναι γνωστή ως Δεξιός Αυταρχισμός. Θέλω να δείξω πως η ΗΚΙΕ της Οπισθοδρομικής Αριστεράς εμφανίζει τα ίδια χαρακτηριστικά και να διευκρινίσω τι μπορούμε να νοήσουμε ως Αριστερό Αυταρχισμό. Πράγματι, ελπίζω να το κάνω αυτό ορίζοντας έναν γενικότερο Ιδεολογικό Αυταρχισμό και να αφήσω Αριστερούς και Δεξιούς να οριστούν από μόνοι τους.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Ο James A. Lindsay είναι μαθηματικός και συγγραφέας βιβλίων αθεϊστικού περιεχομένου (συγκεκριμένα των “Everybody is wrong about God”, Dot, Dot, Dot: Infinity Plus God Equals Folly και God Doesn’t; We Do: Only Humans Can Solve Human Challenges). Το άρθρο παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα οπτική για την θρησκειοποίηση και ιεροποίηση πολιτικών θέσεων καθώς και μια ιδιάζουσα προσπάθεια ορισμού της “θρησκείας” εν γένει. Δεν είμαι σίγουρος πως συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα αναφέρει, αλλά στο σύνολο και τα δύο άρθρα για το ζήτημα είναι τροφή για σκέψη). Η μετάφραση, όπως πάντα, έγινε με την άδεια του συγγραφέα.

Θα ξεκινήσω προτείνοντας έναν νέο όρο που ακούγεται αστείος, αλλά δεν είναι. Οφοβοφοβία.

Η οφοβοφοβία είναι ο παράλογος φόβος ότι μπορεί να θεωρηθεί κανείς ως μισαλλόδοξος και ρατσιστής (από τον εαυτό του ή τρίτους) αν κριθεί πως δεν είναι επαρκώς ευαισθητοποιημένος ως προς τις εμπειρίες μια συγκεκριμένης ομάδας ατόμων.

Η οφοβοφοβία είναι το ισχυρότερη κινητήριος δύναμη σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Θρησκεία των Πολιτικών της Ταυτότητας (Identity Politics), της οποίας η πιο ακραία μορφή πλέον αποκαλείται, και ορθώς, Οπισθοδρομική Αριστερά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα οφοβοφοβικής θέσης είναι η αναίτια και λυσσαλέα προσπάθεια να συγχιστούν οι όροι Μουσουλμάνοι, Ισλάμ, Πολιτικός Ισλαμισμός και Τζιχαντιστικός Ισλαμισμός και είναι ο παράλογος φόβος να θεωρηθεί κανείς ισλαμοφοβικός επειδή δεν είναι επαρκώς ευαισθητοποιημένος για τους όρους αυτούς. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ισλαμοφοβικοί.

Στο πρόσφατο βιβλίο μου, Όλοι κάνουν λάθος για το Θεό, βασίζω την ανάλυσή μου στην παρατήρηση πως οι θρησκείες είναι ένα ιδιαίτερο είδος κοινωνικού αντικειμένου που ονομάζεται ηθική κοινότητα. Μια ηθική κοινότητα είναι ένα σύνολο ατόμων με κοινή ηθική συμπεριφορά (και δεν εννοώ “ηθική” με τη γενικόλογη και σχεδόν άχρηστη έννοια των ηθικών φιλοσόφων που αναρωτιούνται “τι είναι καλό;“, αλλά την συνήθη χρήση που κάνουν οι ψυχολόγοι -ένα σύνολο πεποιθήσεων, συμπεριφορών, διαισθήσεων και κοινωνικών κωδικών που επιτρέπουν τη λειτουργία κοινοτήτων. Θα χρησιμοποιώ την έννοια ηθικό πλαίσιο για την πρώτη περίπτωση.)

Οι θρησκείες είναι εν γένει μια ειδική περίπτωση ηθικών κοινοτήτων, τις οποίες ορίζω στο βιβλίο μου ως Ηθικές Κοινότητες Iδεολογικής Έδρασης (ΗΚΙΕ). Αυτό που καθιστά τις θρησκείες ΗΚΙΕ είναι ότι έχουν κάποιες αδιαμφισβήτητες ή ιερές πεποιθήσεις. Οι ΗΚΙΕ είναι μια ευρεία κατηγορία που συμπεριλαμβάνει και πολιτικά κόμματα καθώς και άλλα κοινωνικά αντικείμενα. Όπως ήδη υποννόησα αποκαλώντας την Πολιτική της Ταυτότητας “θρησκεία”, η Οπισθοδρομική Αριστερά αποτελεί μια ΗΚΙΕ, ένα ημι-θρησκευτικό αντικείμενο. Δεν αποτελεί δε έκπληξη πως ως κοινότητα συχνά εμφανίζει το χειρότερο είδος θρησκευτικής συμπεριφοράς.

Εδώ ελπίζω να μπορέσω να εξηγήσω πως συμβαίνει αυτό.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Beheading Ishmael:
Islamic Extremism
and the denial of History

10.05.2015 © Joseph Hoffmann

Η παθολογία του θρησκευτικού κινήματος ονόματι Ισλαμικό Κράτος (ISIS) είναι μια σαρκοβόρος ασθένεια που προκύπτει από τις απόπειρες του συντηρητικού Ισλάμ να διορθώσει τις πρόσφατες αποτυχίες του.

Η πιο μεγάλη του επιτυχία, η 11η Σεπτεμβρίου 2001, είναι άνω δεκαετίας. Οι ηγέτες της Αλ Κάιντα έχουν μεγαλώσει, είναι ανοργάνωτοι και εύκολα χάνουν τις εντυπώσεις από πιο γερές και εντυπωσιακές στιγμές -αποκεφαλισμούς, πολιτισμικές καταστροφές, ομαδικές εκτελέσεις, βιασμοί και επιθέσεις τύπου blitzkrieg σε πόλεις και χωριά. Οι Ταλιμπάν κι αυτοί είχαν ατυχίες: παρόμοιες ομάδες, όπως η Μπόκο Χαράμ ή η Αλ Σαμπάμπ, δρουν πειρατικά, στα περιθώρια και από απόσταση. Όλες τους τροφοδοτούνται από την άγνοια, δαιμονικές μορφές ενθουσιασμού και έναν στρεβλό ιδεαλισμό που έχει πέραση, παραδόξως, σε έναν κόσμο όπου οι πιο τελετουργικές μορφές δυϊστικού πολέμου έχουν γίνει ντεμοντέ ή έχουν περιοριστεί στην επιστημονική φαντασία. Σε έναν κόσμο που έχει γίνει ηθικά τεμπέλης και προβλέψιμος, ένας σατανικός σκοπός που μπορεί να εκμεταλλευτεί την μη προβλεψιμότητα μπορεί εύκολα να νικήσει.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Killing History:
The ISIS war on Civilization

08.03.2015 © Joseph Hoffmann

Ένα από τα βασικά στοιχεία των θρησκειών της Βίβλου είναι η εικονοκλασία -κυριολεκτικά η καταστροφή των ειδώλων. Οι αρχαίοι Εβραίοι ανέπτυξαν μια αντιπάθεια για τα αγάλματα και τις εικόνες κάποια στιγμή κατά την 1η χιλιετία π.Κ.Χ. και αφού επανήλθαν μερικές φορές στη λατρεία τους, αποφάσισαν να τα απαγορεύσουν μια και καλή, αφού ο Θεός τους ήταν “Θεός ζηλωτής, πάνω από τον οποίο δεν μπορούν να υπάρχουν άλλοι” (Έξοδος 20,4).

Αυτό ήταν περισσότερο ευχολόγιο από πλευράς τους, δεδομένου πως στις διάφορες στρατιωτικές συγκρούσεις με τους πολυθεϊστές που τους περιτριγύριζαν, οι Ισραηλίτες συχνά έχαναν από αυτούς τους άλλους θεούς.

Οι Χριστιανοί προσπάθησαν για λίγο να αγνοήσουν την πλούσια παγανιστική κληρονομιά ναών και αγαλμάτων, αλλά εν τέλει υπέκυψαν στον πειρασμό να φτιάχνουν εικόνες, να αφιερώνουν εκκλησίες σε αγίους και να παράγουν χιλιάδες εικόνες και να προωθούν τη λατρεία τους.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Μία σειρά άρθρων του Joseph Hoffmann για τα προβλήματα του σύγχρονου μουσουλμανικού κόσμου και τον μαινόμενο ισλαμικό φονταμενταλισμό. Η άποψή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς έχει ζήσει και έχει διδάξει πολλά χρόνια σε πανεπιστήμια σε μουσουλμανικές χώρες. Το πρώτο άρθρο βρίσκεται εδώ, το δεύτερο εδώ και το τρίτο εδώ.

 

Charlie and Ahmed
10.01.2015 © Joseph Hoffmann

 

Ένας φίλος έγραψε στην τελευταία μου ανάρτηση για το ριζοσπαστικό Ισλάμ πως οι Μουσουλμάνοι φίλοι και γείτονές του στην Οξφόρδη δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι βλέπει στην τηλεόραση. Είναι φιλήσυχοι, νομοταγείς και καλοί πολίτες του Βασιλείου.

Φυσικά και αυτό αληθεύει. Η Κυρία Σαλήμ είναι μια υπέροχη γυναίκα και ο γιος της ο Αχμέτ, ένα παιδί με λαμπερά μάτια, έχει το μέλλον μπροστά του και θα ξεκινήσει το γυμνάσιο του χρόνου. Τι θα μπορούσε να είναι πιο προφανές από το ότι το να την βάλουμε στην ίδια κατηγορία με πιο τοξικά παραδείγματα της πίστης της είναι πολύ κακόπιστο.

Μας βομβαρδίζουν αυτές τις μέρες πως πρέπει να θυμόμαστε ότι ο εχθρός δεν είναι το Ισλάμ, αλλά η τρομοκρατία με την ευρύτερη έννοια. Σωστό είναι αυτό, αλλά λιγότερο από ότι λέγεται, και περιμένω πως θα τα ακούσω που το είπα αυτό… ξανά.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου (ενώ τα μέλη της οικογένειας Μπιν Λάντεν το έσκαγαν από την Καλιφόρνια πίσω στη Σαουδική Αραβία) αρκετοί έλεγαν πως ο πόλεμος ενάντια στον “τρόμο” ή την “τρομοκρατία” στερείται νοήματος. Ο George Soros αποκάλεσε τη φράση “ψευδή μεταφορά”. Ο γλωσσολόγος George Lakoff είπε πως δεν μπορεί να υπάρχει πόλεμος ενάντια στον τρόμο μιας και είναι αφηρημένη έννοια. “Ο τρόμος δεν μπορεί να καταστραφεί με όπλα, ούτε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης. Ένας πόλεμος ενάντια στον τρόμο δεν έχει τέλος.”

Ωστόσο φαινόταν προτιμότερο να πολεμήσουμε ενάντια σε κάτι που δεν μπορούσαμε να κερδίσουμε παρά να τσινίσουμε τα σκυλιά του πολέμου και να ταράξουμε 1,6 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνους, μερικοί εκ των οποίων το ρίξανε στο χορό την 11η Σεπτεμβρίου, με την πιθανότητα να ξεκινήσει και επίσημα η μάχη των πολιτισμών.

Δυστυχώς ο πόλεμος ενάντια στον “τρόμο” ή το “ριζοσπαστικό Ισλάμ” (αυτό που οι φονταμενταλιστές απλά αποκαλούν “αληθινή πίστη” الإسلام الحقيقي) ή την Αλ Κάιντα και τους “συνεργάτες” της και τους εκπαιδευόμενους αποκεφαλίστες της παγκοσμίως, είναι αδιανόητος χωρίς το Ισλάμ. Αυτό είναι το ζήτημα.

Και αυτό είναι το πρόβλημα. Η βία που βλέπουμε στη Μέση Ανατολή, το Πακιστάν, τη Βόρειο Αφρική, τη Μαλαισία και την Ινδονησία δεν είναι ούτε ασώματη, ούτε αόριστη. Χωρίς το φιλολογικό, εκπαιδευτικό και κοινωνικό πλαίσιο του Ισλάμ σε αυτά τα μέρη του κόσμη -πλέον εισαχθέντα και στην Ευρώπη- η τρέχουσα κατάσταση είναι αδιανόητη.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Older Posts »