Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Επιστήμη’ Category

Άλλη μία νέα περίπτωση όπου οι Χριστιανοί Φονταμενταλιστές εν Ελλάδι χρησιμοποιούν το νόμο για να ταλαιπωρήσουν καλλιτέχνες και δημιουργούς.

  • Παλιά είχαμε το “Corpus Christi” (μπορείτε να διαβάσετε για το περιστατικό εδώ). Νομίζω αθωώθηκαν, αλλά δεν παίρνω κι όρκο γιατί δεν βρήκα πηγές που να το αναφέρουν. Μπορεί και να μην έχει καν τελεσιδικήσει ακόμη.
  • Μετά είχαμε τον “Γέροντα Πασίτσιο” που τελικά καταδικάστηκε το 2014 σε 10 μήνες με 3ετή αναστολή (εδώ ο ίδιος ο πρωταγωνιστής διηγείται την ιστορία του.
  • Έπειτα είχαμε το Διονύση Καβαλιεράτο, του οποίου η “βλάσφημη” έκθεση (εδώ) δέχτηκε την εισβολή από πάνω-κάτω τους ίδιους ανθρώπους, οι οποίοι τον έσυραν κι αυτόν στα δικαστήρια το 2013. Ευτυχώς αυτός αθωώθηκε, προς μεγάλη θλίψη τους.

Και τώρα έχουμε μια νέα υπόθεση να προσθέσουμε στη λίστα. Πριν μερικές μέρες ένας Παλαιοημερολογίτης μοναχός, γνωστός για τα εν μέρει αστεία, εν μέρει ανησυχητικά καμώματά του* ηγήθηκε μιας μικρής ομάδας διαδηλωτών κατά “βλάσφημης” θεατρικής παράστασης στη Θεσσαλονίκη· της “Ώρα του Διαβόλου” του Πορτογάλου συγγραφέα Φερνάντο Πεσόα (γραμμένο στις αρχές του 20ου αι. Ο Πεσόα πέθανε το 1935).

Συνέχεια »

Advertisements

Read Full Post »

Yet another case where the Christian Fundamentalists in Greece can use the law to abuse artists and creators.

  • First there was “Corpus Christi” (you can read about it here, here and here) I think they were acquitted, but I’m not entirely sure; I can’t find any sources to that.
  • Then there was “Elder Pastitsios” (here, here and here) who was eventually convicted in 2014 to 10 months in prison (suspended for 3 years).
  • Then there was Dionysis Kavalieratos (here) who had his art exhibit invaded by more or less the same people who got offended and dragged him to court as well in 2013. Thankfully, he was acquitted.

And now there’s a new case to add to this list. A few days ago an Old Calendarist monk, well-known for his semi-hillarious, semi-worrying antics* led a small group of people in protest against a “blasphemous” theatrical play in Thessaloniki; “The Hour of the Devil” by Portuguese playwright Ferndando Pessoa (written in the early 20th c.; Pessoa died in 1935).

Read On »

Read Full Post »

Darwinism and Nature’s Undeadness
15.10.2012 © Benjamin Cain

Θα πρέπει να σημειωθεί πως στο παρακάτω δοκίμιο, όταν ο Benjamin Cain μιλάει για “Δαρβινισμό” συχνά συμπεριλαμβάνει εννοιολογικά μέσα του και την Αβιογένεση. Αυτό είναι ανακριβές, αλλά δεν επηρεάζει τα βασικά του επιχειρήματα. Το αναφέρω απλώς προληπτικά για τον διορατικό αναγνώστη.

Ακολουθώντας την αρχή του Ξυραφιού του Όκαμ οι επιστήμονες αναζητούν ερμηνείες για φαινόμενα, δηλαδή ερμηνείες που σχετίζονται με όσο το δυνατόν λιγότερες θεωρητικές οντότητες. Έτσι, αντί να θεωρήσει τη Γη ως κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό από το υπόλοιπο σύμπαν, ο Νεύτωνας ένωσε τις δύο έννοιες με την θεωρία της παγκόσμιας έλξης, με μια δύναμη που δουλεύει παντού με τον ίδιο τρόπο. Ο Maxwell ένωσε το μαγνητισμό, τον ηλεκτρισμό και το φως, δείχνοντας πως είναι εκφάνσεις της ίδιας δύναμης (του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου). Και ο Αϊνστάιν ένωση το χώρο, το χρόνο και τη βαρύτητα με τη θεωρία για το χωροχρόνο. Σε κάθε μία από αυτές τις ενοποιήσεις ένας περίπλοκος τρόπος θεώρησης μετατρέπεται σε έναν πιο απλό και ανάλογα με τις δυνάμεις ή τις αδυναμίες της περίπλοκης θεώρησης, η απλοποίηση μπορεί να καταλήξεις να εξαλείψει το πλαίσιο αναφοράς της συζήτησης, ώστε η απλούστερη θεωρία να θεωρείται πως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Θεωρώ πως η θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου είναι άλλη μια τέτοια περίπτωση ενοποίησης, αλλά κάποιες από τις φιλοσοφικές επιπτώσεις αυτής της θεωρίας δεν έχουν εκτιμηθεί επαρκώς. Αυτό που έδειξε ο Δαρβίνος είναι πως η φύση μπορεί να επιτελέσει το έργο ενός ευφυούς σχεδιαστή, με τη δημιουργία νέων έμβιων οργανισμών. Πριν τον Δαρβίνο η διαφορά μεταξύ έμβιου και άβιου ερμηνεύονταν δυϊστικά: η ζωή προκύπτει από το Θεό ο οποίος είναι διακριτός από τη φύση και ο οποίος εμφυτεύει ένα πνεύμα ή μια υπερβατική, άυλη ουσία μέσα σε ορισμένα υλικά σώματα, ενώ η μη έμβια ύλη δεν έχει τέτοιον υπερφυσικό πυρήνα. Εδώ είχαμε μια απόλυτη διάκριση μεταξύ ζωής και θανάτου, όπως η σαφής διάκριση μεταξύ χώρου και χρόνου από τον Νεύτωνα. Αλλά μετά το Δαρβίνο οι επιστήμονες δεν θεωρούν πλέον ως πηγή των χαρακτηριστικών ενός οργανισμού -την συνείδησή του, τη δράση του, τη χαρά και τον πόνο του- το υπερφυσικό, ήτοι η δαρβίνεια βιολογία είναι μονιστική ως προς τις διαφορές μεταξύ έμβιου και άβιου. Η θεωρία του Δαρβίνου για το πώς τα άτομα ενός είδους αποκτούν τα χαρακτηριστικά τους είναι απλούστερη από τη θεϊστική, δυϊστική εξήγηση. Αντί να αναφερόμαστε σε δύο πράγματα, έναν Δημιουργό Θεό και μια πλασμένη υλική μορφή, έχουμε μόνο τις υλικές οντότητες, όπως το περιβάλλον, τα γονίδια και υλικά σώματα που αναπαράγονται από γενιά σε γενιά, μεταναστεύουν, αλλάζουν περιβάλλον και γίνονται πιο περίπλοκα και εξειδικευμένα στην πορεία.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Σίγουρα κάποιοι θα το έχετε ακούσει αυτό ή κάτι παρόμοιο, ειδικά σε συζητήσεις με Δημιουργιστές. Την περίοδο που η αντιμαχία Αθέων-Δημιουργιστών μεσουρανούσε στο YouTube, εκτιμήσεις για την ηλικία του Σύμπαντος βάσει βιβλικών περιγραφών και ημερομηνιών έδιναν κι έπαιρναν. Η ιστορία βέβαια δεν είναι καινούρια.

Από νωρίς κάποιοι Πατέρες της Εκκλησίας συνειδητοποίησαν πως η Βίβλος περιέχει χρονολογίες και περιγραφές γεγονότων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να εκτιμηθεί η ηλικία του κόσμου. Τελικά η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υιοθέτησε μια εκ των εκτιμήσεων αυτών και έθεσε τη Δημιουργία του Κόσμου στο έτος 5509 π.Χ. Το πρώτο έτος του ημερολογίου αυτού είναι από την 1η Σεπτεμβρίου 5509 π.Χ. ως την 31η Αυγούστου 5508 π.Χ. Φαίνεται αστείο αλλά το ημερολόγιο “Από Κτίσεως Κόσμου” (ή “Anno Mundi” στα Λατινικά) χρησιμοποιήθηκε για πολλούς αιώνες. Ξεκίνησε τον 7ο αιώνα και άρχισε να αντικαθίσταται με το “μ.Χ.” και “π.Χ.” μόλις τον 16ο αιώνα (στη Ρωσία το άλλαξε ο Πέτρος ο Μέγας το 1700).

Από εδώ προέρχεται η γνωστή εικόνα από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, που έχει λοιδορηθεί κατά κόρον στους ελληνικούς αθεϊστικούς κύκλους.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Τις έχουμε δει όλοι σχεδόν κατά καιρούς, τις ποστάρουμε ξανά και ξανά, αλλά δεν έχουμε ιδέα από πού προέρχονται.

Ο λόγος για τον Don Addis, Αμερικανό γελοιογράφο που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Φλόριδα και παρήγαγε μια πληθώρα δηκτικών γελοιογραφιών κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Το ενδιαφέρον του δεν ήταν τυχαίο καθώς ήταν μακροχρόνιο μέλος της “Freedom from Religion Foundation” μέχρι το 2009 που πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα.

Εκτός από το χαρακτηριστικό του στυλ, σήμα κατατεθέν είναι μια μύγα, που είτε πετάει απλώς στην άκρη του πάνελ ή σχολιάζει ενεργά. Οι γελοιογραφίες του κυκλοφορούσαν ευρέως στους αθεϊστικούς κύκλους, ειδικά την περίοδο όπου συζητούνταν το θέμα του Δημιουργισμού στα αμερικανικά σχολεία. Σήμερα εξακολουθούν να εμφανίζονται κατά καιρούς κάποιες, ειδικά η #1 και η #5.

Παρακάτω ακολουθεί μια μικρή συλλογή από έργα του. Θα προσπαθήσω σιγά-σιγά να κάνω αφιερώματα και σε άλλους γελοιογράφους.

Συνέχεια »

Read Full Post »

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου για το ζήτημα της μήνυσης προς την Κέζα Λώρη ουσιαστικά για hate speech, σας παρουσιάζω μερικά αποτελέσματα βάσει της μεγαλύτερης έρευνας που έχει γίνει μέχρι στιγμής για τις απόψεις του μουσουλμανικού κόσμου από την Pew Research το 2013. Ολόκληρη τη μελέτη μαζί με τα ωμά στοιχεία μπορείτε να τη βρείτε και να τη διαβάσετε εδώ, με τίτλο The World’s Muslims: Religion, Politics and Society. Σε αυτή τη μελέτη είχε βασιστεί και ο Greek Sceptic για να γράψει πρόπερσι ένα άρθρο, αλλά η μελέτη σκέτη με τα ποσοστά ανά χώρα δεν είναι και τόσο εύκολα κατανοητή. Θα προσπαθήσω να κάνω κάπως καλύτερη δουλειά εδώ.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στις παρακάτω χώρες με μεγάλο ντόπιο μουσουλμανικό πληθυσμό. Συνολικά αντιπροσωπεύει έναν πληθυσμό περίπου 1,1 δις Μουσουλμάνων, αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί πως δεν ερωτήθηκαν όλες οι ερωτήσεις σε όλες τις χώρες (κλικ για μεγέθυνση).

Συνέχεια »

Read Full Post »

Είναι κάποιες μέρες που είσαι ωραίος και ήρεμος στο σπιτάκι σου και μετά διαβάζεις κάτι στο ίντερνετ και σε πιάνουν τα διαόλια σου. Χαζεύοντας στο Φατσοβιβλίο, νά σου ένας φίλος που βάζει ένα λινκ σε μια μελέτη που έκανε το Υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης με τίτλος “Ανάλυση τακτικού προσωπικού Δημόσιας Διοίκησης για το έτος 2015” (ούτε που ήξερα ότι είχαμε τέτοιο υπουργείο). Old news, θα μου πείτε, αλλά εγώ τώρα το έμαθα! κι ας είχε γράψει η Σώτη Τριανταφύλλου (ουυυυ, σιξ σιξ σιξ) για το ίδιο θέμα το 2016 στην Athens Voice.

Στη σελίδα 7 του PDF δεσπόζει ο κάτωθι πίνακας (κλικ για μεγέθυνση):

Κληρικοί + Εκκλησιαστικοί Υπάλληλοι = 9.298 + 336 = 9.634

Την ίδια οι γιατροί του ΕΣΥ συν οι γιατροί των κέντρων υγείας στον ταλαίπωρο κλάδο της δημόσιας υγείας είναι 8.071, ενώ στον δικαστικό τομέα, με τις άπειρες καθυστερήσεις και τις δίκες που θέλουν 4+ έτη για να τελεσιδικήσουν, οι δικαστές 2.827.

Ο εφημεριακός κλήρος στην Ελλάδα το 2010 καρπωνόταν 225.000.000€, το 2013 185.000.000€. Σήμερα είναι ασαφές, καθώς ο προϋπολογισμός του 2017 γράφει συνολικά για τη Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων 191.000.000€ (σελ.112), οπότε το ποσό πρέπει να έχει πέσει κι άλλο, αν και όχι πάρα πολύ (υποθέτω πως το ποσό συμπεριλαμβάνει και υπαλλήλους της Γραμματείας). Και πόσοι να είναι άραγε σήμερα;

Θα μπορούσα να πω διάφορες κακίες, όπως “τι να τους κάνουμε τους γιατρούς, θα πάμε να φιλήσουμε το κάστανο του Παΐσιου να γίνουμε καλά” ή “Αν κάνω άτακτη ζωή, δικός μου είναι λογαριασμός. Πάψε να με κατηγορείς, για ‘μένα άξιος κριτής είναι μονάχα ο Θεός”, αλλά θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ. Τουλάχιστον, άμα πεθάνουμε σε κανένα δημόσιο νοσοκομείο, θα βρούμε παπά να μας θάψει.

Αμάν… θες να αγιάσεις και δε σε αφήνουν. Και κάνει και ζέστη!

Read Full Post »

Older Posts »